9.10.17

Μη τον φοβάσαι τον αέρα

Σκοτείνιασε απότομα κι ένας βοριάς δυνατός άρχισε να λυσσομανάει από νωρίς το μεσημέρι ως αργά τη νύχτα σαρώνοντας φύλλα και κλαδιά. Το πρωί ξημέρωσε χαρά Θεού. 'Ευτυχώς, κανένα τους δεν έσπασε' είπα ελέγχοντας τα φυτεμένα μας. 'Γιατί να σπάσουν;' ήρθε η απάντηση. ΄Καλό τους κάνει ο δυνατός αέρας. Τα βοηθά να ξεπιαστούν, λυγίζουν, τεντώνονται..' 'Σα γυμναστική' τον διέκοψα με αδημονία ενώ βρισκόμουν ήδη μέσα στην εικόνα που μόλις μου είχε ζωγραφίσει. 'Σα γυμναστική' επανέλαβε εκείνος. 'Πώς αλλιώς θα διώξουν από πάνω τους τα άρρωστα κομμάτια τους, τα ξεραμένα φύλλα και κλαδιά;'  '...' ' Μη τον φοβάσαι τον αέρα, μόνο καλό τους κάνει.' '...'





15.9.17

Ώρα για παράπονα

Πρέπει να το πω, ήθελα να με βοηθάει περισσότερο η εκκλησία, η ορθοδοξία γενικότερα. Να μου εξηγεί. Να μου το κάνει δελεαστικό. Να με κάνει κοινωνό. Να μπορώ να συμμετέχω. Να με κάνει να θέλω να το κάνω, να μη βλέπω την ώρα.
Δεν τα κάνει όμως όλα αυτά, δεν με προσεγγίζει με τρόπο σύγχρονο και βατό, ώστε να καταλάβω. Είναι παράπονο μεγάλο μου αυτό. Θα ήθελα μία εκκλησία που να με αγκαλιάζει. Να με καθοδηγεί. Θα ήθελα να μπορώ να συμμετέχω στις δοξολογίες, στη λατρεία του Θεού, στα λειτουργικά, στις δεήσεις με όλη μου την καρδιά και την όρεξη, γιατί θα ξέρω γιατί κάνω ό,τι κάνω την ώρα που πρέπει να συμβεί και να λαμβάνω το εκατό τοις εκατό των όσων τελούνται μπροστά μου. Πώς όμως όλα αυτά μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, όταν η ίδια η εκκλησία σηκώνει τείχη απροσπέλαστα;

Πρώτο εμπόδιο και μεγαλύτερο, η γλώσσα. Γιατί να παλεύω να καταλάβω λέξεις που δεν χρησιμοποιώ στο καθημερινό μου λεξιλόγιο; Να παπαγαλίζω προσευχές που δεν μου λένε τίποτα έτσι όπως είναι γραμμένες; 'Πατέρα μας, που είσαι στους ουρανούς, ας είναι άγιο το όνομά σου, ας έρθει η βασιλεία σου, ας γίνει το θέλημά σου, όπως στον ουρανό, έτσι κι εδώ, στη γη.' Τι πιο όμορφο από το αυτονόητο; Τι θα πει 'αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού'; Τι θα πει αυτό σε σημερινά ελληνικά; Γιατί με κάνει να πάω να το ψάξω; Γιατί με κάνει να το αισθάνομαι σαν κάτι ξένο από μένα; Κάτι που δεν με αφορά; Γιατί με απομακρύνει από αυτό που προσπαθώ να προσεγγίσω; Με βάζει να προσπαθώ να μεταφράσω με τα λίγα αρχαία ελληνικά που θυμάμαι από το σχολείο και μέχρι να καταφέρω να βγάλω νόημα από τη μία πρόταση, να έχει φύγει η λειτουργία δύο σελίδες παρακάτω κι εγώ να έχω χάσει όλο το νόημα, να είμαι χαμένη και εκνευρισμένη, να έχω χάσει τη διάθεσή μου για συμμετοχή, η προσήλωση να έχει πάει περίπατο, και τελικά να βρίσκομαι εκτός ροής, τουτέστιν, εκτός τόπου και χρόνου;

Είναι σκληρό και είναι και άδικο, κυρίως όταν πας να κάνεις σύγκριση με άλλες εκκλησίες του κόσμου που έχουν κάνει όλη τη διαδικασία γιορτή, αντί για τιμωρία και ενοχές που σε φορτίζει η ορθοδοξία μας επειδή είμαστε αμαρτωλοί και ανάξιοι της δόξας του. Φυσικά και είμαστε αμαρτωλοί! Αμαρτία σημαίνει ατέλεια και ο μόνος τέλειος είναι ο Θεός. Όμως, το όλο ζητούμενο δεν είναι να αισθάνομαι ατελής και αμαρτωλή και να φοβάμαι την τιμωρία του Θεού σε κάθε μου παραστράτημα, αυτό δεν είναι σχέση! Το ζητούμενο, όπως το εκλαμβάνω εγώ, είναι να προσεγγίσω τον Θεό, μέσα από τον Λόγο του, να μάθω από αυτόν, να με καθοδηγήσει στον δρόμο τον αναμάρτητο, που θα πει στον δρόμο της τελειότητας. Αυτό προσπαθεί να διδάξει ο Χριστιανισμός, πώς εμείς οι αμαρτωλοί, δηλαδή οι ατελείς, θα γίνουμε όλο και τελειότεροι, ακολουθώντας το παράδειγμα του πλέον τέλειου, δηλαδή αναμάρτητου, που πάτησε πάνω σε αυτή τη γη, του Χριστού. Τον δικό του δρόμο βαδίζουμε, από εκείνον διδασκόμαστε και στη δική του τελειότητα αποσκοπούμε.

Δεύτερο εμπόδιο, η δογματική αυστηρότητα. Αυτή η σκληροπυρηνική άποψη που θέλει ανέγγιχτα τα πάντα. Κοιτάτε και μην ακουμπάτε. Ακούτε κι ας μην καταλαβαίνετε. Δεν πειράζει, αρκεί να μην αλλάξει τίποτα από τα γεγραμμένα.
Δεν είναι όμως έτσι. Θα ήθελα να έχω την Αγία Γραφή μπροστά μου στην εκκλησία κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και να μπορώ να ακολουθώ τον λόγο του ιερέα, έστω στα διαβαστά. Αν δεν μπορώ να τον τραγουδήσω, να τον ψάλλω, τουλάχιστον να μπορώ να τον διαβάζω. Ακόμα κι αυτό θα με έκανε μέτοχο στο όλο μυστήριο.

Οι ύμνοι επίσης δεν ακουμπιούνται. Έτσι όπως ψάλλονταν τότε, έτσι ψάλλονται και σήμερα. Όχι από όλες τις χριστιανικές εκκλησίες, μόνο από την ορθόδοξη. Μα, τώρα όμως, εγώ ή οποιοσδήποτε απλός πιστός που ζει στο 2017, πώς να ακολουθήσω; Για να μάθεις ψαλτική θέλει τουλάχιστον τρία με έξι χρόνια σπουδών. Εγώ όμως θέλω να μπορώ να παίρνω τον ύμνο και στο σπίτι μου. Να μπορώ να τον σιγοτραγουδώ όποτε αισθάνομαι την ανάγκη να δεηθώ, να δοξάσω στον Πατέρα ή τον υμνήσω. Για τη δόξα Του εξάλλου δεν γίνονται όλα; Αυτό λέει η Αγία Γραφή. Πώς να το κάνω όμως αυτό, πώς να προσεγγίσω, όταν η υμνολογία αυτή έχει μείνει ίδια και απαράλλακτη, κολλημένη στο Μεσαίωνα;
Εγώ θέλω να έρθει στο σήμερα, κοντά μου. Να έχει ένα άκουσμα συμβατό με τα ακούσματα του σύγχρονου γίγνεσθαι. Να μπορεί και ένα μικρό παιδί ή ο έφηβος γιος μου να ακολουθήσει τον ρυθμό, τον ήχο και τους στίχους. Να μπορούμε όλοι να οικειοποιηθούμε την όλη διαδικασία, όχι μόνο οι ιερείς και οι ψάλτες.
Θέλω να είμαι κι εγώ μέτοχος, να μπορώ να συμμετέχω.

Τρίτο εμπόδιο, όλα θεωρούνται δεδομένα. Η εκκλησία θεωρεί δεδομένο ότι εγώ ξέρω. Κι όταν κάποιος είναι ανίδεος; Έναν ανίδεο, έναν άσχετο, πώς τον προσεγγίζει; Γιατί να μην υπάρχουν μαθήματα κατήχησης και για ενηλίκους; Ή στο τέλος της λειτουργίας, ο ίδιος ο ιερέας να καθίσει, όχι δέκα λεπτά (τα περιβόητα δέκα λεπτά κήρυγμα), αλλά όσο χρειάζεται και να μιλήσει για πράγματα ουσίας, προκειμένου με κάποιον τρόπο να φτάσει το μήνυμα στους απλούς πιστούς και όχι μόνο. Ακόμα και κάποιος που δεν πιστεύει ή αισθάνεται μπερδεμένος ή ακόμα ακόμα και να έχει απορρίψει το όλο κεφάλαιο της πνευματικής διάστασης από την ζωή του, να μπορεί να παρακολουθήσει και να βρει ενδιαφέρον σε αυτό που ακούει, γιατί θα μπορεί να καταλάβει πως αυτό που ακούει έχει να κάνει με κείνον προσωπικά και δεν πρόκειται για πράγματα που έγιναν κάποτε σε κάποιους και τώρα τι καθόμαστε και ασχολούμαστε με περσινά ξινά σταφύλια;

Προσωπικά, δεν θα είχα καμία αντίρρηση να μου ανέλυε κάποιος ακόμα και τα πιο βασικά πράγματα που όμως από την εκκλησία θεωρούνται δεδομένα ότι τα ξέρω. Πώς να τα ξέρω; Ουρανοκατέβατα θα μου έρθουν; Δεν γίνονται αυτά. Χρειάζεται καθοδήγηση. Χρειάζεται κάποιος να μπορεί να εξηγεί τα πώς και τα γιατί σε πράγματα ουσίας. Καλό είναι να μου επαναλαμβάνεις το ευαγγέλιο λίγο πιο περιφραστικά στο δεκάλεπτο μετά τη Λειτουργία, αλλά μπες και σε θέματα εφαρμογής της πίστης μας στην ζωή μας. Δώσε μου να καταλάβω γιατί πρέπει να προσεύχομαι; Τι επιτυγχάνω με αυτό; Γιατί πρέπει να νηστεύω; Τι θα πει αμαρτία; Γιατί είναι κακό να μην τηρώ τις εντολές; Πώς με ωφελεί η παρουσία μου στην εκκλησία; Γιατί πρέπει να εξομολογούμαι; Δεν φτάνει να το λέω στον Θεό; Γιατί πρέπει να μεσολαβεί κάποιος άνθρωπος στην όλη διαδικασία; Και χίλια δυο άλλα ερωτήματα που προβληματίζουν τόσον κόσμο, ανάμεσά τους φυσικά κι εμένα.

Ήθελα η ορθόδοξη εκκλησία στην οποία ανήκω να ήταν πιο κοντά σε μένα. Αισθάνομαι όμως ότι, προκειμένου να είναι πιο κοντά στον Θεό (αφήνοντας αναλλοίωτα τα πάντα, γλώσσα, υμνολογία, τελετουργία κ.ο.κ.), εμένα, ως πιστό, με έχει κάνει στην άκρη. Και στενοχωριέμαι που με κάνει να αισθάνομαι έτσι.

Πιστεύω ότι όλα αυτά, αλλά και άλλα πολλά με τα οποία δεν έχω καταπιαστεί στο συγκεκριμένο κείμενο, είναι αρκετά για να διώξουν μεγάλη μερίδα κόσμου από την εκκλησία, όπως δυστυχώς συμβαίνει στις μέρες μας. Όμως, για μένα, δεν θεωρώ ότι το να σε αφήνει μια εκκλησία με παράπονα, θα πρέπει να αναιρεί την προσωπική σου σχέση με τον Θεό. Είναι κρίμα και λάθος να καταλογίζουμε τις όποιες ανθρώπινες δυσλειτουργίες στον Θεό. Εξάλλου, κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος, αυτό είναι γνώρισμα μόνο του Θεού. Και σε Αυτόν καλούμαστε να μοιάσουμε. Έτσι το βλέπω εγώ, τουλάχιστον. Είδα ότι η εκκλησία μου δεν με καλύπτει ως προς τον τρόπο εφαρμογής και αφομοίωσης του Θείου Λόγου στην ζωή μου, στη σχέση μου με τους γύρω μου, στην πορεία μου ως άτομο και ως χριστιανή και αποφάσισα να αναζητήσω άλλες λύσεις για να ξεκινήσει σωστά η πορεία μου στην οδό του Κυρίου. Το έψαξα στο διαδίκτυο, διάβασα βιβλία, μπήκα σε sites, άκουσα κηρύγματα, διδαχές. Κυρίως όμως, αναζήτησα τις απαντήσεις μου στην Αγία Γραφή, στον ίδιο τον λόγο του Θεού. "Ζήτα και θα σου δοθεί". Έτσι απλά, χωρίς να το κάνω συνειδητά, ακολουθούσα τις Γραφές!

Και συνεχίζω ακάθεκτη. Με το πάθος που ο Θεός με καλεί να τον αναζητήσω και με την αφοσίωση που του αξίζει. Όταν το παίρνεις απόφαση και ξεκαθαρίζεις τα πράγματα μέσα σου, ξέρεις ότι δεν πρόκειται να αφήσεις κανένα πετραδάκι να σου σκιάσει τον ήλιο!



"Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, 
χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί.
Γιατί όποιος ζητάει λαβαίνει κι όποιος ψάχνει βρίσκει 
κι όποιος χτυπά του ανοίγεται."

~ κατά Ματθαίον 7:7-8

~~~~~~~

*  H φωτογραφία είναι από εδώ.

~~~~~~~

Φιλώ σας!

Εύα 💗

1.9.17

Αρχικές σκέψεις πάνω στην Αγία Γραφή

Ένας από τους στόχους που είχα θέσει μέσα στο 2016 ήταν να διαβάσω την Αγία Γραφή με σύστημα, από την αρχή ως το τέλος. Να ξεκινήσω από το βιβλίο της Γένεσης και να τελειώσω με το βιβλίο της Αποκάλυψης. Από το μέγεθός της και το βάθος των μηνυμάτων της, εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς ότι μιλάμε για κατόρθωμα, μια προσπάθεια που λίγοι από όσο ξέρω έχουν ολοκληρώσει με επιτυχία. Αυτό βέβαια είναι κάτι που προβληματίζει, αν αναλογιστείς ότι μιλάμε για τον λόγο του Παντοκράτορα Θεού, ποιητή ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων.

Αυτό το 'αοράτων' ήταν πάντα που μου τραβούσε την προσοχή κι έλεγα, κάπως, κάπου, κάποτε, θα έρθει η στιγμή που θα είμαι έτοιμη και ανοιχτή να ασχοληθώ με το θέμα πιο στα σοβαρά. Γιατί αυτό το 'αοράτων' θα μπορούσε να εξηγήσει πολλά από όσα συμβαίνουν στον κόσμο σήμερα, στη χώρα και στους ανθρώπους. Θα μπορούσε να μου δώσει απαντήσεις.

Δε βιάστηκα να ξεκινήσω, ήθελα να το σκεφτώ, να το ερευνήσω λίγο το θέμα πριν πω ότι κάνω τη μεγάλη αρχή. Το μυαλό μου σκεφτόταν επιστημονικά. Ήθελα να βρω αίτιο και αιτιατό. Στην πορεία έμαθα - και εξακολουθώ να μαθαίνω - ότι σε τέτοιου είδους πεδία, η επιστημονική ματιά είναι λειψή, χρειάζεται και κάτι άλλο για να ανοίξει το παράθυρο της θέασης: η πίστη.

Έχω ξαναπεί ότι το οδοιπορικό μου στον Χριστιανισμό είναι αυτό του αρχάριου. Ξεκινούσα πρακτικά από το μηδέν. Δεν είχα εμβαθύνει ποτέ στα τελετουργικά, τα οποία δεν με ενδιέφεραν και τόσο (πολύ φοβάμαι πως έναν χρόνο μετά, εξακολουθούν μα μη μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον). Αυτό που με ενδιέφερε περισσότερο από όλα ήταν να εμβαθύνω στα άυλα θέματα, τα θέματα της πίστης, όπως προείπα, και του δόγματος. Κυρίως, όμως, ήταν να γνωρίσω τον Θεό. Αυτόν που με έφτιαξε, αυτόν που κρατά τα νήματα του κόσμου και που μπήκε στον κόπο να αφήσει τα λόγια Του, τις σκέψεις Του και τις εντολές Του στην ανθρωπότητα ως δώρο, ως ένα γράμμα αγάπης. Ήθελα να μάθω γιατί το έκανε αυτό, γιατί έστειλε τον Υιό του σε εμάς, γιατί τον θυσίασε για χάρη μας σαν αμνό σε σφαγή, και αν σήμαινε ότι είμαστε - και γιατί είμαστε - τόσο σημαντικοί για κείνον, ώστε να το κάνει.

Σεπτέμβρη λοιπόν του 2016, τέτοια εποχή καλή ώρα, μαζί με τα σχολικά του Γιάννη, αγόρασα και μία Αγία Γραφή για μένα. Κι έτσι απλά, ξεκίνησα να τη διαβάζω. Το γιατί προτίμησα ολόκληρη την Αγία Γραφή και όχι απλά την Καινή Διαθήκη νομίζω ότι θέλει ξεχωριστή ανάρτηση από μόνο του. Ας πούμε όμως ότι το έκανα για να πάρω την ιστορία από την απαρχή, από τον Πατέρα. Ήθελα να γνωρίσω τον Πατέρα, να δω πώς μιλάει, πώς σκέφτεται, τι τον ενοχλεί και τι τον ευχαριστεί, τι εντολές έχει δώσει σε εμάς τους ανθρώπους και πώς αντιδρά όταν κάνουμε το θέλημά Του και πώς όταν δεν το κάνουμε. Ήθελα να έχω μέτρο σύγκρισης με τη νέα συμφωνία, την Καινή Διαθήκη, που σφραγίστηκε με το αίμα του Χριστού. Ας μην ξεχνάμε ότι και ο ίδιος ο Ιησούς μελετούσε τις Γραφές, κάτι που αναφέρεται συχνά μέσα στη Βίβλο (Βίβλος = Αγία Γραφή). Και οι Γραφές επί εποχής του ήταν τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.

Έναν χρόνο μετά, έχω καταφέρει αισίως να ολοκληρώσω την ανάγνωση όλων των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης. Θα μπορούσα να το είχα κάνει και νωρίτερα αν δεν ήταν το πανεπιστήμιο να μου καταναλώνει τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο μου. Παρόλα αυτά είμαι περήφανη για την ολοκλήρωση του πρώτου μέρους της Βίβλου. Έχω καταλάβει ως τώρα ότι άλλο πράγμα είναι να διαβάζεις την Αγία Γραφή και εντελώς άλλο να τη μελετάς. Κι αυτό όμως θέλει ξεχωριστή ανάρτηση. Το θέμα είναι τεράστιο, υποπτεύομαι και ανεξάντλητο. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ορατών τε και αοράτων. Ένας κόσμος συναρπαστικός, γεμάτος δυνάμεις που συγκρούονται μεταξύ τους, που συμμαχούν ή αντιμάχονται. Που προστατεύουν ή καταστρέφουν. Δυνάμεις που μας διεκδικούν κι εμείς είμαστε στη μέση ως μήλο της έριδος που άλλοτε αγόμαστε προς τη μία κατεύθυνση και άλλοτε φερόμαστε προς την άλλη.

Αν μη τι άλλο, αισθάνομαι πως πρέπει να μάθω περισσότερα και να ξέρω γιατί επιλέγω ό,τι επιλέγω. Να ξέρω την αξία μου και τις επιλογές μου και να επιλέγω συνειδητά. Όχι επειδή κάποιοι θα μου επιβληθούν με τον έναν τρόπο ή τον άλλο. Όχι επειδή αυτό είναι της μόδας και αυτό επιλέγει η πλειονότητα, γιατί έτσι πρέπει, γιατί έτσι είναι κουλ, ή έτσι θέλουν ορισμένοι. Αλλά επειδή το θέλω, όχι επειδή νομίζω ότι το θέλω επειδή μου έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου. Ο μόνος τρόπος να αντισταθεί κανείς σε αυτό είναι να το ψάξεις και λίγο μόνος σου, να ματώσεις και λιγάκι, να κοπιάσεις, να αφοσιωθείς. Η έτοιμη, η μασημένη τροφή, μόνο καρκίνο φέρνει, σε ψυχές και συνειδήσεις. Κατά τη γνώμη του, τουλάχιστον.

Αυτά προς το παρόν. Πιστεύω ότι θα ασχοληθώ αρκετά με το θέμα στο μπλογκ μου. Όποιος αισθάνεται ότι ενοχλείται, μιας και το συγκεκριμένο πεδίο έχει μια ας πούμε ευαισθησία ως προς τον τρόπο που το εκλαμβάνει ο καθένας, έχει την επιλογή να μη με διαβάσει. Είναι δικαίωμα αναφαίρετο. Όπως δικαίωμα είναι και για αυτόν που ενδιαφέρεται να με διαβάσει να μπορεί να το κάνει. Για μένα το ίδιο μου κάνει, αφού ποτέ δεν έδωσα σημασία στη δημοτικότητα και τη δημοφιλία.

Θεωρώ ότι είναι ένα θέμα που πρέπει να αναδειχτεί, ειδικά όταν δέχεται ανηλεή επίθεση από παντού, κάτι που θα έπρεπε να πονηρεύει τους ανίδεους. Αν η θρησκεία είναι ένα θέμα αδιάφορο και οπισθοδρομικό και συντηρητικό, γραφικό, εκτός εποχής, άνευ ουσίας, άνευ επίδρασης ή ό,τι άλλο τέλος πάντων της προσάπτουν, τότε γιατί τόσος ντόρος και τόσο μένος εναντίον της, και μάλιστα από ανθρώπους που αν τους ρωτήσεις, κανένας δεν έχει ασχοληθεί με το θέμα στα σοβαρά;

Με αυτό το ερώτημα σας αφήνω, και με μερικές φωτογραφίες από το καλοκαίρι μου. Ένα καλοκαίρι ήσυχο, γεμάτο από ανθρώπους που αγαπώ, φως, χρώματα και ήχους της φύσης και της εξοχής και στιγμές που έγιναν ήδη αναμνήσεις.







 Φιλώ σας!

Εύα 💗

30.7.17

Το πρώτο μου Fauxdori

Με το χαρτί ως υλικό έχω μια σχέση πάθους από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κάθε που ερχόταν ο Σεπτέμβρης εγώ πετούσα στα ουράνια. Ήταν ο μήνας των σχολικών και ήμουν ευτυχισμένη. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το χάρτινο βασίλειό μου, τα τετράδια, τα χρωματιστά μολύβια, τα ημερολόγιά μου, τις ατζέντες, τα organizer όλων των ειδών και μεγεθών. Μπορεί η τεχνολογία να έχει εξελιχθεί και όλα πλέον να γίνονται μέσα από laptops, tablets και κινητά, όμως εγώ κατά βάθος είμαι της παράδοσης. Για να οργανώσω τη μέρα μου χρειάζομαι χαρτί και μολύβι.

Σχετικά πρόσφατα ανακάλυψα στο διαδίκτυο ότι υπάρχει ολόκληρη κοινότητα που ασχολείται συστηματικά με τη διακόσμηση των σελίδων, τις ευφάνταστες εκτυπώσεις των επιμέρους τομέων των organizer (στα ελληνικά ατζέντες, ημερολόγια κτλ.), με σκοπό να βάλουν χρώμα και φαντασία σε ένα κατά τα άλλα άχαρο και ανιαρό σύνολο σελίδων όπου αναφέρονται απλά σε πληροφορίες και ημερήσιες λίστες υποχρεώσεων. Αυτό βέβαια εγώ το έκανα από πάντα, κάτι θα ζωγράφιζα, κάτι θα κολλούσα, κάτι θα χειροτεχνούσα τέλος πάντων πάνω στις σελίδες μου. Όμως δεν γνώριζα ότι αυτή η τακτική ήταν τόσο διαδεδομένη και τόσο δημοφιλής σε παγκόσμια κλίμακα και σε τόσο ευρεία ποικιλία.

Το μόνο μειονέκτημα στο όλο θέμα είναι οι τιμές τους. Αν πεις ότι ξεκινάς να αγοράσεις ό,τι χρειάζεται για να κάνεις πιστά αυτά που βλέπεις στο διαδίκτυο, θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος ότι θα σου φύγουν τα μαλλιά της κεφαλής σου σε χρήματα. Τι έκανα λοιπόν εγώ; Πήρα ιδέες και προσπάθησα να τα φτάξω μόνη μου με ό,τι υλικά είχα στη διάθεσή μου. Το εργαστήρι μου είναι γεμάτο από αποκόμματα από περιοδικά, λεζάντες, κομμάτια από ύφασμα, κορδέλες, διακοσμητικά από μπομπονιέρες και ό,τι έρχεται στον δρόμο μου και την καθημερινότητά μου που να μου τραβάει την προσοχή, συνηθίζω να το κρατάω. Βοηθάει πολύ στα junk journals που φτιάχνω (ημερολόγια από ανακυκλώσιμα υλικά που σε διαφορετικές συνθήκες θα κατέληγαν στον κάλαθο των αχρήστων). Μου αρέσει η ιδέα πως τους δίνω μια δεύτερη ζωή, μια ευκαιρία να ξαναζήσουν.


Το Midori (=μάρκα ταξιδιωτικού σημειωματαρίου ιαπωνικής προέλευσης που έχει επικρατήσει σε όλη τη γκάμα σημειωματαρίων αυτής της φιλοσοφίας) μου τράβηξε αμέσως την προσοχή, καθώς μου φάνηκε τρομερά λειτουργικό και στα μέτρα μου. Ένα απλό περίβλημα με λάστιχα για άξονες στα οποία στερεώνεις όσα και όποια σημειωματάρια θέλεις εσύ. Κι όταν τελειώσει η αποστολή τους, απλά το αφαιρείς από το λάστιχο που το στηρίζει και το αντικαθιστάς με κάποιο άλλο, χωρίς να χρειάζεται να πειράξεις τα υπόλοιπα.

Πρώτη μου προσπάθεια αυτό εδώ που βλέπετε στη φωτογραφία, ένα τύπου Midori ατζεντάκι, που επειδή δεν είναι το αυθεντικό, λέγεται Fauxdori (faux = μη γνήσιο, αντίγραφο). Ακόμα και τα μη γνήσια όμως ατζεντάκια του είδους αν τα παραγγείλεις στο διαδίκτυο δεν θα τα βρεις κάτω από 50-70 ευρώ, χωρίς τα μεταφορικά έξοδα. Πιο φαντεζύ βέβαια, πιο επαγγελματικά και άρτια στοιχισμένα από ότι το δικό μου, αλλά είπα να δοκιμάσω να το φτιάξω και να δω κατ' αρχάς αν ανταποκρίνεται στις προσωπικές μου ανάγκες και μετά βλέπουμε.


Πηγή έμπνευσης φυσικά το διαδίκτυο όπου και αναζήτησα πληροφορίες για το πώς θα το φτιάξω. Είδα ότι δεν είναι πολύπλοκο ούτε σαν φιλοσοφία ούτε και σαν κατασκευή. Ένα κομμάτι δέρμα για περίβλημα και λάστιχο που το περνάς στη ράχη του περιβλήματος ώστε να στηρίξουν τα σημειωματάριά μου. Στη φωτογραφία μπορείτε να δείτε με μεγαλύτερη λεπτομέρεια την όλη διαδικασία.

Πήρα μια μεγάλη βελόνα (σακοράφα), τρύπησα με αυτήν το πάνω και κάτω μέρος της ράχης του δέρματος που επέλεξα για να περάσω το λάστιχο. Το πρώτο που έφτιαξα ήταν ένα κομμάτι από μια φούξια τσάντα που δεν χρησιμοποιούσα πια αλλά δεν βγήκε τόσο σταθερό λόγω λεπτότητας και αποφάσισα να ξαναπροσπαθήσω με άλλο υλικό. Είναι σημαντικό να μην αποθαρρυνόμαστε στις αποτυχίες των χειροτεχνημάτων μας, αλλά να μαθαίνουμε από τα σφάλματα και τις όποιες αστοχίες και να συνεχίζουμε ακάθεκτοι. Η τέχνη, όπως είπε και ο Ματίς, θέλει θάρρος. Και για μένα, ακόμα και αυτό το ασήμαντο δημιούργημα με τα ευτελή του υλικά και την απλοϊκότητά του, από τη στιγμή που είναι φτιαγμένο από τα χέρια μας και τον χρόνο μας και τις σκέψεις που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια της όλης διαδικασίας, είναι τέχνη. Είναι καλύτερα, λοιπόν, για να έρθουμε και στο θέμα μας, να είναι πιο χοντρό το περίβλημα για μεγαλύτερη σταθερότητα. Έτσι για το δεύτερο που έφτιαξα - αυτό που χρησιμοποιώ τώρα - επέλεξα το εξώφυλλο από μια παλιά ατζέντα σε όμορφο βαθύ κίτρινο χρώμα μπροστά και το αγαπημένο μου μωβ πίσω, το οποίο και έκοψα στις διαστάσεις που επιθυμούσα 18cm ύψος X 10cm πλάτος όταν είναι κλειστό (περίπου 18cm ύψος X 21.5 cm πλάτος κανονικές διαστάσεις όταν είναι ανοιγμένο) και που είχε τη στιβαρότητα που επιθυμούσα.

Όταν τελείωσα με το "κέντημα" του λάστιχου, στερέωσα τα δύο άκρα του με κόμπο στο κέντρο της ράχης από την εσωτερική πλευρά για να μη φαίνεται και κατόπιν έφτιαξα τα σημειωματάριά μου, για τα οποία χρησιμοποίησα σελίδες τετραδίου για τα δύο πρώτα και καρρέ για τα δύο επόμενα. Για εξώφυλλό τους χρησιμοποίησα κομμάτια χαρτονιζέ με μοτίβα, τα οποία προμηθεύτηκα από το γνωστό κατάστημα παιχνιδιών. Πήρα επίσης ένα μικρό ατζεντάκι εβδομαδιαίο που κυκλοφορούσε στο σπίτι, του αφαίρεσα το σκληρό εξώφυλλο για να αφαιρέσω τον περιττό όγκο και το ενσωμάτωσα και αυτό στο σύνολο των σημειωματαρίων που στελέχωσαν το αυτοσχέδιο fauxdori μου.

Το χρησιμοποιώ εδώ και δύο εβδομάδες σε καθημερινή βάση και πρέπει να πω ότι χάρη στο εύχρηστο μέγεθος, την δυνατότητα που δίνει να ταξινομήσεις και να επιλέξεις τα θέματα της επιλογής σου μέσα σε αυτό έχει γίνει πρακτικά το δεξί μου χέρι τόσο στο γραφείο όσο και στο σπίτι. Αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι το πρώτο βιβλιαράκι το έχω αφιερώσει σε μια αέναη λίστα υποχρεώσεων κι έτσι μπορώ ανά πάσα στιγμή να σημειώσω αυτά που έχω να κάνω την ώρα ακριβώς που έρχονται στο μυαλό μου. Έχω την εβδομαδιαία μίνι ατζέντα που με κρατάει ενήμερη για όλα τα ραντεβού, τις όποιες πληρωμές έχω να κάνω, τα σημαντικά που πρέπει να θυμάμαι για τα παιδιά και την οικογένεια γενικότερα, κοινωνικές υποχρεώσεις και γενικά όλα όσα έχουν φιξαρισμένη ημερομηνία διεκπεραίωσης. Ένα ακόμα σημειωματάριο κρατά όλες μου τις σκέψεις για διάφορα projects σχετικά με το σπίτι, την καθαριότητα και οργάνωση, ιδέες για το blog και τα χειροτεχνικά μου, ιδέες για αυτοβελτίωση, βιβλία που θέλω να διαβάσω, ταινίες που θέλω να δω κ.ο.κ. Επόμενο είναι το βιβλιαράκι μου των καλλιτεχνικών σημειώσεων που κρατάω από το διαδίκτυο κυρίως, πληροφορίες, οδηγίες, links, υλικά που ίσως χρειαστώ να τα φέρω εις πέρας κάτι που μου τράβηξε το ενδιαφέρον, σκιτσάκια και σκαριφήματα και όλα τα σχετικά. Και τέλος, στο τελευταίο μου αυτοσχέδιο βιβλιαράκι κρατάω το ημερολόγιό μου, προσωπικές σημειώσεις για όσα με άγγιξαν, με προβλημάτισαν, με έκαναν χαρούμενη, σκέψεις και συναισθήματα από την κάθε μέρα που περνά φυλάσσονται εκεί μέχρι να γεμίσει, όπου και θα αρχειοθετηθεί κάπου στη βιβλιοθήκη μου και θα αντικατασταθεί με ένα καινούργιο γεμάτο λευκές σελίδες που θα με περιμένουν να τις γεμίσω με στιγμές, σκέψεις και αναμνήσεις.

Αυτά. Ελπίζω να ήμουν αρκετά κατατοπιστική, καθώς είναι μια ανάρτηση που μου ζητήθηκε να ανεβάσω. Το να φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου είναι για μένα ένα δυνατό αντίδοτο στο άγχος και το τρέξιμο της ημέρας. Όταν βγάζω τα χαρτιά και τα ψαλίδια μου και αρχίζω να παίζω μαζί τους, το μυαλό καθαρίζει από τις σκοτούρες και την πίεση και το αποτέλεσμα, όποιο κι αν είναι αυτό, ξέρω ότι ανταποκρίνεται στα αισθητικά μου κριτήρια και τις ανάγκες που θέλω να εξυπηρετήσουν κάθε φορά προκειμένου να διευκολύνουν την καθημερινότητά μου με τον τρόπο που εγώ επιθυμώ.

Το αυτοσχέδιο βιβλιαράκι μου ανταποκρίθηκε σε όλα. Έχει γίνει ο προσωπικός μου βοηθός, αυτός που κουβαλάει όλο το βάρος και την αντάρα των σκέψεών μου. Ξέρω ότι βρίσκονται όλα εκεί κι έτσι, είμαι ελεύθερη από τη σκοτούρα τους και το άγχος να μην ξεχάσω τίποτα σημαντικό και επειδή είναι φτιαγμένο από μένα το κάνει αυτόματα πιο προσωπικό και κοντύτερα σε αυτό που είμαι εγώ κι σε αυτό που με εκφράζει.

Φιλώ σας!

Εύα 💗

17.7.17

"PIAF! The Show" στο θέατρο Πέτρας

Από πέρυσι προσπαθούσαμε να πάμε, φέτος τελικά το καταφέραμε. Μόλις έμαθα το πρόγραμμα για το φετινό καλοκαίρι, έτρεξα να κλείσω εισιτήρια μη και προκύψει οτιδήποτε που θα μας το ακύρωνε και πάλι.
Η Anne Carrere έλαμψε στον ρόλο της Πιαφ. Μέσα σε λίγα λεπτά η γλώσσα έπαψε να είναι εμπόδιο, ξεπεράστηκε χάρη στην επικοινωνιακή της μαεστρία και χάρη στην ίδια τη μουσική που θριάμβευσε και πάλι. Η παράσταση λιτή, ταίριαζε με το απέριττο σκηνικό του θεάτρου Πέτρας με τους γυμνούς βράχους, την χωμάτινη ορχήστρα και το τσιμεντένιο κοίλον, ταίριαζε και με το ανεπιτήδευτο παρουσιαστικό της καλλιτέχνιδας, σε απόλυτη αντίθεση, από την άλλη, με την πλούσια χροιά της φωνής της, τη μεστή, τη γήινη, τη βαθειά και απέραντη, που τόσο πλησίαζε με εκείνης του Σπουργιτιού των Παρισίων του μεσοπολέμου και του κόσμου όλου.
Η Εντίθ Πιαφ έζησε μια ζωή πολυτάραχη, σημάδεψε και σημαδεύτηκε, έφυγε νωρίς. Η φωνή της όμως, ωω!! Η φωνή της είναι μια άλλη ιστορία..!!

Η Anne Carrere προσιτή και υπέροχη υπογράφει το cd με τα τραγούδια της παράστασης.


*  Περισσότερα για την Edith Piaf μπορείτε να διαβάσετε <εδώ>.

    ******

*  Θέλετε να την ακούσετε; Πατήστε στο link <εδώ>. Διάλεξα playlist για να είναι χορταστική. Μπορείτε να μπείτε και στη σελίδα μου στο FB (link <εδώ>) όπου έχω ανεβάσει ένα μικρό βιντεάκι με την Carrere να τραγουδάει Πιαφ από το κινητό μου. (Δεν έχω μάθει ακόμα να μεταφέρω βιντεάκια μου στο blog, πού θα πάει όμως, κάποια στιγμή θα μάθω!)

    ******

*  Για την Anne Carrere διαβάστε <εδώ>.

    ******

*  Για το φετινό πρόγραμμα Διεθνές Φεστιβάλ Πέτρας, μπορείτε να ενημερωθείτε <εδώ>.

    ******

ΥΓ:  Για όσους/-ες με διαβάζουν και πιθανόν να γνωρίζουν, θα ήθελα να ενημερώσω ότι οι εξετάσεις μου στο πανεπιστήμιο ολοκληρώθηκαν με επιτυχία και μαζί με αυτές, ολοκληρώθηκαν και οι σπουδές μου στον Ελληνικό Πολιτισμό του ΕΑΠ. Από τις 8 του Ιουλίου θεωρούμαι και επισήμως απόφοιτη και πτυχιούχος, ναιιι!!!!! Πάει κι αυτό, τελείωσε... Νομίζω ότι πλέον δεν έχω να αποδείξω τίποτε για τίποτα και σε κανέναν. Θα έλεγα, κυρίως στον εαυτό μου. Νομίζω πως λέγεται ελευθερία αυτό; Κι αν δεν είναι, σίγουρα πάντως της μοιάζει...

Φιλώ σας!

Εύα 💗