23.3.18

Στην αγάπη και στον πόλεμο

Όταν χτύπησαν το κουδούνι της εξώπορτας είχε ήδη αρχίσει να σκοτεινιάζει. "Είμαστε από τη Βασιλεία του Θεού, κάνουμε μια εκδήλωση το σαββατοκύριακο, σας προσκαλούμε αν θέλετε να έρθετε." Ιεχωβάδες. Ο Νίκος εκνευρίστηκε πολύ. "Εγώ τους χτυπάω την πόρτα; Γιατί με ενοχλούν θέλοντας να με προσηλυτίσουν; Εγώ πάω να τους προσηλυτήσω; Εγώ τους ενοχλώ;" και τα λοιπά. Συνέχισε βέβαια και με το πόσο τον ενοχλεί το γεγονός ότι σε περίπτωση πολέμου δεν παίρνουν όπλο στα χέρια τους λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων, και καλείται να πολεμήσει εκείνος και για δικό τους λογαριασμό.

Συμφώνησα, λίγο ως πολύ, λόγω του πρακτικού του πράγματος. Πώς μπορείς να μην πολεμήσεις όταν σου κάνουν επίθεση; Πώς αλλιώς θα υπερασπιστείς πατρίδα, θρησκεία και οικογένεια; Μέσα μου όμως κάτι άρχισε να με προβληματίζει. Εντάξει, δεν είναι και πολύ ωραίο να προσηλυτίζεις κόσμο, αλλά, αν το σκεφτούμε, και οι απόστολοι το ίδιο δεν έκαναν; Οι καινούργιες εκκλησίες που σχηματίζονταν αυξητικά μέσα σε αλλόθρησκα περιβάλλοντα προσηλυτισμό δεν έκαναν στη νέα θρησκεία του Χριστού; Και ο ίδιος ο Χριστός αυτό δεν ήθελε; 'Σκορπιστείτε στα πέρατα του κόσμου και διαδώστε το σωτήριο μήνυμα' δεν τους έλεγε; (Μάρκ. 16:15-16)

Κάτι κλώτσαγε μέσα μου. Άρχισα να σκέφτομαι το θέμα του πολέμου, ίσως και λόγω όλων αυτών που συμβαίνουν στις μέρες μας και με έχουν ταράξει. Συμφωνούσα με τον άντρα μου και με το πόσο ουτοπία φαντάζει η αντίληψη του 'εγώ δεν πιάνω όπλο', αλλά η Γραφή τι έλεγε πάνω σε αυτό; Χρειαζόμουν κάτι από την Αγία Γραφή να με καλύψει. Ήθελα να κρατηθώ επιχειρηματολογικά από τις γραφές, διαφορετικά, και οι Ιεχωβάδες που δεν πιάνουν όπλο στα χέρια τους και πάνω στην Αγία Γραφή βαδίζουν ('Όταν σε χτυπάνε από το ένα μάγουλο, εσύ θα γυρίζεις και το άλλο', 'Η εκδίκηση είναι του Θεού', 'Αγάπα το πλησίον σου' και χίλια δυο άλλα), θα είχαν επίσης δίκιο και δεν γίνεται να έχουμε και οι δύο δίκιο, όταν η μία άποψη λέει ναι και η άλλη όχι.

Σκεφτόμουν ότι οι σημερινές συγκυρίες δεν διαφέρουν και τόσο από τις αντίστοιχες επί εποχής Ιησού. Σήμερα έχουμε την εξωτερική απειλή από ανατολάς, έναν λαό φιλοπόλεμο και αλλόθρησκο, που θέλει να επιβληθεί κυριαρχικά στις γειτονικές χώρες, ανάμεσά τους και σε εμάς. Επί εποχής Ιησού αυτόν τον ρόλο τον έπαιζαν οι Ρωμαίοι, οι οποίοι επίσης ήταν επεκτατικοί και επίσης αλλόθρησκοι και φιλοπόλεμοι. Για εμάς τους Χριστιανούς το απόλυτο μοντέλο μίμησης είναι ο Χριστός, ο μόνος αναμάρτητος που περπάτησε πάνω στη γη μέχρι σήμερα. Ο Χριστός, επομένως, είναι για μας το απόλυτο μοντέλο ανθρώπινης συμπεριφοράς, σωστά; Όμως, πουθενά στην Καινή Διαθήκη δεν βλέπουμε τον Χριστό να παίζει τον ρόλο του τιμωρού. Σε όλη του τη ζωή - την επίγεια - δεν είχε πειράξει κουνούπι, παρόλο που ζούσε σε ένα μέρος που βρισκόταν υπό καθεστώς ξένης κυριαρχίας, και παρόλο που συλλήφθηκε άδικα, βασανίστηκε άδικα και σταυρώθηκε άδικα. Όταν ο Πέτρος έκοψε το αυτί του 'εχθρού' ο Χριστός του έβαλε χέρι. Ακόμα και στο ναό, όταν επιτέθηκε στους πλανόδιους εμπόρους, και πάλι, επιτέθηκε λεκτικά και η μόνη βία που άσκησε ήταν στους πάγκους με τις πραμάτειες, όχι στους ανθρώπους. Ποτέ στους ανθρώπους.

Βλέπει λοιπόν κανείς πως, όσο κι αν οι συγκυρίες της εποχής του συνάδουν στο αντίθετο, ο Ιησούς αρνείται να ασκήσει βία απέναντι στους ανθρώπους κατηγορηματικά και εκ πεποιθήσεως. Πώς λοιπόν εγώ, ως Χριστιανός που καλείται να τον μιμηθεί, θα κάνω κάτι άλλο, ακόμα κι αν οι συγκυρίες θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν μια τέτοια επιλογή;

Το μόνο λογικό για μένα ήταν να κάνω αυτό που κάνω πάντα: να αρχίσω να ψάχνω. Κάπου δίνεται η απάντηση, αφού η Αγία Γραφή υπόσχεται απάντηση σε όλα όσα αφορούν στον άνθρωπο και τη ζωή του. Αποκλείεται, λοιπόν, να μη δίνει απάντηση για ένα ζήτημα τόσο σοβαρό όπως ο πόλεμος. Ο Χριστός δεν έζησε σε εποχή συρράξεων, τους είχαν ήδη κατακτήσει, όμως η Παλαιά Διαθήκη βρίθει από πολέμους και συρράξεις. Κάπου εκεί μέσα λοιπόν υπάρχει η αλήθεια και η αλήθεια, όπως λέει και στο ευαγγέλιο του Ιωάννη, σε απελευθερώνει. Από τι; Από την αμαρτία. Γι' αυτό διαβάζουμε την Αγία Γραφή, για να μείνουμε μακριά από την αμαρτία. Πώς; Με το να τηρούμε αυτά που γράφονται εντός της. Τι γράφει λοιπόν η Αγία Γραφή για τον πόλεμο; Αν μάθω την απάντηση σε αυτό θα μάθω και τι θέλει από μένα ο Θεός να κάνω.

Η συνέχεια με τις απαντήσεις που βρήκα, στην επόμενη ανάρτηση. Εύχομαι σε όλους καλό σαββατοκύριακο και χρόνια μας πολλά (και μου βεβαίως-βεβαίως), μέρα που' ρχεται! :-)


*  Το σετάκι κασκόλ-σκούφος ολοκληρώθηκε. Τι όμορφη απασχόληση! Αγχολυτική, χαλαρωτική, δημιουργική.. την έχω καταβρεί με τα νήματα και τα βελονάκια μου χαχα! Αυτές τις μέρες παλεύω με ένα σάλι που το φτιάχνω με βελονάκι. Θα επανέλθω με φωτό και σχόλια όταν θα το έχω τελειώσει.

Φιλώ σας, 

Εύα 💗

28.2.18

'Van Gogh Alive' στο Μέγαρο Μουσικής

Ο λόγος που πήγα ήταν επειδή λατρεύω τον Van Gogh. Εννοώ, τον λατρεύω. Έχω ασχοληθεί άπειρες ώρες με το έργο του, τη ζωή του, έχω διαβάσει όλες τις βιογραφίες που έχουν γραφτεί για αυτόν, έχω διαβάσει την αλληλογραφία του με τον αδελφό του, ο οποίος και τον συντηρούσε μέχρι τα στερνά, το ταξιδιωτικό ημερολόγιο του Γκωγκέν Νόα Νόα, στο οποίο κάνει αναφορά στη διαμονή του στο Κίτρινο Σπίτι της Αρλ, όπου ο Βαν Γκογκ ήλπιζε πως θα το μετέτρεπε σε εικαστικό κέντρο για να φιλοξενούνται οι ζωγράφοι που θα ήθελαν να αιχμαλωτήσουν, όπως κι εκείνος, το φως της νότιας Γαλλίας. Είδα τους πίνακές του στο μουσείο του Λονδίνου, στο Λούβρο, ταξίδεψα ως την Ολλανδία για να δω από κοντά το σύνολο του έργου του του στο μουσείο του Άμστερναμ, το Rijksmusevm, που είναι αφιερωμένο εξ' ολοκλήρου σε αυτόν.

Όταν λοιπόν ο Νίκος μου πρότεινε να πάμε να δούμε την έκθεση που έχουν διοργανώσει στο Μέγαρο Μουσικής, ήμουν διστακτική. Όχι επειδή θα έβλεπα ξανά Van Gogh, απεναντίας. Όμως, .. δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Μου φαινόταν κάλπικο μια ολόκληρη ομάδα καλλιτεχνών, διοργανωτών, τεχνικών κ.ο.κ. να βασίζουν το αποτέλεσμα του έργου τους (σε επέκταση την επιτυχία της έκθεσης) στο έργο κάποιου άλλου. Μου φαινόταν σαν 'μαρκετίστικη' εκμετάλλευση, έστω, χρησιμοποίηση, του ίδιου του ζωγράφου.

Πήγα, ωστόσο, περισσότερο από περιέργεια. Ναι, ήταν εντυπωσιακό και ναι, σε έβαζε κατά κάποιον τρόπο μέσα στην τέχνη του. Όχι όμως έτσι όπως ήθελα. Όχι αγνά. Σε αποστόμωναν τα εφέ και οι εντυπωσιασμοί έτσι ακριβώς όπως καθηλώνουν τα εφέ του Χόλιγουντ στις αμερικανικές ταινίες και από ουσία μηδέν. Έμεινε στην επιφάνεια, στο θεαθήναι. Και σε καθήλωνε με τα τεράστια πάνελς, τις ημι-3D αποτυπώσεις και τις γρήγορες εναλλαγές που δεν σου άφηναν χρόνο και χώρο να σκεφτείς, να νιώσεις, να επικοινωνήσεις με τον δημιουργό.

Κάπως έτσι μου φάνηκε. Αυτό που για μένα άξιζε στην έκθεση ήταν ο ίδιος. Η αξία του. Η διαχρονικότητά του. Για μένα, πάλι, δεν χρειάζονταν όλες αυτές οι γαρνιτούρες. Ο Βαν Γκογκ είναι ο Βαν Γκογκ, αυτό φτάνει από μόνο του και περισσεύει. Τον έβλεπα στα μεγάλα ταμπλώ, το βλέμμα του που έκρυβε τον ψυχισμό του όλο, το παράπονό του πως δεν τον καταλάβαινε κανείς - πώς θα μπορούσε άλλωστε να τον καταλάβει η εποχή του, αφού δεν ανήκε σε αυτήν, την είχε ξεπεράσει; - τα λόγια του τα γεμάτα λυρισμό και ποίηση που ξεχείλιζαν από αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους και φυσικά τους πίνακές του που λάτρεψα και με παρακίνησαν να τα δω και πάλι, για άλλη μία φορά, από κοντά.

Ωστόσο, οι πίνακες έλειπαν. Στη θέση τους υπήρχε η εικονική πραγματικότητα, μια ψηφιακή εκδοχή τους. Αισθάνθηκα ότι γινόταν θύμα και πάλι από μια εποχή και πάλι αλλότρια, και πάλι αδύναμη να τον καταλάβει... Αισθάνθηκα το παράπονο στο βλέμμα του πιο επίκαιρο από ποτέ και λυπήθηκα αφάνταστα...

Έφυγα από την έκθεση με θλίψη. Πήγα να δω τον λατρεμένο μου Vincent σε μία έκθεση αφιερωμένη σε αυτόν και ο ίδιος, η ουσία του, η παρακαταθήκη του, η ποίησή του, η ομορφιά του, όλα απουσίαζαν. Πώς εξάλλου να στριμώξεις σε δύο διαστάσεις και μερικά εφέ ένα αστέρι; Η θέση του είναι στον ουρανό.

Αλλά, τουλάχιστον είδα κάτι. Κόσμο πολύ που πήγαν εκεί να δουν Βαν Γκογκ, αντί για οτιδήποτε άλλο. Έστω κι έτσι, ψηφιακά. Κάτι είναι κι αυτό. Μια εισαγωγή. Μια υποψία. Τουλάχιστον ξαναθυμήθηκα γιατί τον λατρεύω. Γιατί ταξίδεψα στη μισή Ευρώπη για να τον βρω. Ο κόσμος μένει στο δυνατό φως του ήλιου που αποτυπώνεται με επιτυχία, τα έργα του όμως έχουν κι ένα άλλο φως διαφορετικό, το φως της ψυχής του, την απίστευτη διαύγεια της τέχνης του ακόμα κι όταν το μυαλό του είχε σκοτεινιάσει, ιδίως τότε. Γιατί τότε κάνουν στην άκρη όλα τα εφέ και η παραζάλη των αισθήσεων και της τεχνολογίας και μένει η ουσία. Τότε βλέπεις τον πραγματικό καλλιτέχνη, το πραγματικό έργο και τότε εξηγούνται, αποκαλύπτονται μάλλον, όλα.





















26.2.18

Τα πρώτα μου πλεκτά δημιουργήματα

Χθες βράδυ τελείωσα το δεύτερό μου κασκόλ. Διαφορετική πλέξη αυτή τη φορά, διαφορετικό χρώμα. Το κίτρινο έφυγε κατευθείαν στο εξωτερικό, ίσα που πρόλαβα να βγάλω μερικές φωτογραφίες. Το πορτοκαλί έχει αρκετούς μνηστήρες, ο άντρας μου, τα παιδιά μου, εγώ.. Η πλέξη λέγεται γαλλικό λάστιχο, πόντος άριχτος, ρίξιμο, πόντος διπλός πλεκτός. Μόνο ανάποδη. Βελόνες Νο 8. Νήμα Άλπεις. Μάλλον το χρώμα του πρέπει να λέγεται έτσι, καλύτερα τα χρώματα, πληθυντικός, τα πορτοκαλο-πορφυρο-καφετιά γήινα, ζεστά χρώματα των Άλπεων του φθινοπώρου. Καινούργιο λεξιλόγιο, εξωτικό. Η διαδικασία, μύηση. Το αποτέλεσμα, μαγεία. Για μένα, που μόλις ξεκίνησα..



 Φιλώ σας,

Εύα 💗

9.2.18

Μάθημα πλεκτικής



Ξεκίνησε εντελώς τυχαία όλο αυτό. Περνούσα μπροστά από το συνοικιακό κατάστημα πλεκτικής και ραπτικής και είπα: Αυτή τη φορά θα μπω και θα ρωτήσω, κάτι θα ξέρει να μου πει, να με ξεκινήσει. Και τη ρώτησα από πού μπορεί να ξεκινήσει κανείς όταν είναι αρχάριος;
'Πόσο αρχάρια είσαι;' αντερώτησε εκείνη. 'Εντελώς. Δεν έχω πιάσει βελόνες στα χέρια μου ποτέ, μόνο βελονάκι κάποτε στην εφηβεία.' 'Έχεις χρόνο να'ρθεις αύριο το απογευματάκι πάλι εδώ που έχουμε μάθημα για αρχάριους, να ξεκινήσεις όμορφα, με το δεξί;' 'Δεν έχω, αλλά θα 'ρθώ.'
Και πήγα, όπως πήγα και την επόμενη εβδομάδα. Και τη μεθεπόμενη. Κι έτσι, ξεκίνησα να μαθαίνω πλεκτική, που τόσο το είχα μαράζι να μάθω. Και γέμισα κούκλες και μαλλιά, και βελόνες και βελονάκια και σχέδια ένα σωρό! Ένα νέο σύμπαν, απαλό και αφράτο και πολύχρωμο και χνουδωτό κι αγαπησιάρικο, ένας κόσμος ολόκληρος κρυμμένος στα έγκατα ενός συνοικιακού καταστήματος πλεκτικής-ραπτικής μόλις ανέτειλε για μένα!

5.2.18

Ένα κομμάτι ουρανό



Έχει ασχήμιες, το ξέρω, έχει όμως κι ομορφιές. Αναπάντεχες, όπως όλα σε αυτή την πόλη, μικρές ομορφιές που σε ξαφνιάζουν. Την είδα σήμερα νωρίς το πρωί καθώς οδηγούσα για το γραφείο. Έτσι φευγαλέα όπως έπεσε το μάτι μου πάνω της, μου φάνηκε λες και είχε δραπετεύσει από γιαπωνέζικη καρτ-ποστάλ. Ξέρεις, αυτές με τις ανθισμένες κερασιές που σε κάνουν να θες να ταξιδέψεις ως την Ιαπωνία μόνο για να δεις από κοντά τις ανθισμένες κερασιές της. Πνιγμένη από το τσιμέντο τριγύρω, τα κτήρια της γειτονιάς την περικύκλωναν ασφυκτικά, κι όμως είχε βρει το δικό της κομμάτι ουρανό κι ολάνθιστη το χάρηκα που την είδα να το γιορτάζει.

11.1.18

Σκοπός του γάμου δεν είναι η ευτυχία..;;

Ο θεσμός του γάμου ξεκίνησε από την δημιουργία του κόσμου με τον Αδάμ και την Εύα ως το πρώτο ευλογημένο από τον Θεό ζευγάρι. Έκτοτε, πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι σχετικά με το θέμα. Στη σύγχρονη κοινωνία ο θεσμός του γάμου έχει κλονιστεί σοβαρά, με τα διαζύγια να ανεβαίνουν σε ποσοστά με επικίνδυνο ρυθμό, χωρίς να λείπουν και τα ζευγάρια που ενώ είναι παντρεμένα και ζουν κάτω από την ίδια στέγη να αντιμετωπίζουν τόσο σοβαρά προβλήματα σε θέματα επικοινωνίας και δεσίματος που είναι σα να είναι και αυτά διαζευγμένα.

Σε όλο αυτό το μπέρδεμα, έρχεται η χριστιανική άποψη που λέει πως ο απώτερος σκοπός ενός γάμου δεν είναι η ευτυχία! Ορίστε; Δεν είναι η ευτυχία; Μα, όλα τα ζευγάρια σήμερα σε αυτό αποσκοπούν! Αυτό θέλουμε όλοι μας και σε αυτό ελπίζουμε και επενδύουμε. Έλα όμως που η χριστιανική αντίληψη δεν είναι σύμφωνη με αυτή την προσέγγιση! Γιατί, σύμφωνα με την χριστιανική κοσμοθεωρία, απώτερος σκοπός του γάμου είναι η δόξα του Θεού! Εκεί αποσκοπεί ο θεσμός του γάμου, εκεί θα πρέπει να αποβλέπουν και τα μέλη του. Η ευτυχία έρχεται μετά, ως αποτέλεσμα.

Τροφή για σκέψη είναι αυτό, καθότι ανατρέπει μία από τις δυνατότερες αντιλήψεις της σύγχρονης κοινωνίας. Ο σημερινός άνθρωπος κάνει τα πάντα με την ευτυχία του ως το απόλυτο ζητούμενο. Η ευτυχία και η κατάκτησή της είναι το άγιο δισκοπότηρο της ύπαρξής του ως άτομο και ως μέλος της κοινωνίας. Την ευτυχία επιδιώκουμε όταν αναζητούμε τον ιδανικό σύντροφο για το υπόλοιπο της ζωής μας. Αυτό συμβολίζει ο 'πρίγκιπας του παραμυθιού' ή, αντίστοιχα, η 'νεράιδα' που θα κλέψει τις καρδιές των ανδρών και θα αρχίσουν να σκέφτονται σοβαρά το 'μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος'. Κι όταν ο πρίγκιπας του παραμυθιού αποδεικνύεται κατώτερος των προαπαιτούμενων που είχαμε ορίσει για την επίτευξη της ευτυχίας μας, τότε αρχίζουν τα παρατράγουδα.

Ο χριστιανισμός το παίρνει ανάποδα το πράγμα. Σου λέει: Παντρέψου, όχι όμως με κίνητρο την επίτευξη της ευτυχίας σου, αλλά τη δόξα του Θεού. Η ευτυχία σου θα έρθει ως αποτέλεσμα αυτού. Ο γάμος δεν ξεκινάει με την ευτυχία, καταλήγει στην ευτυχία, κάτι που συμβαίνει όταν δεν βάζεις ως προαπαιτούμενο τη δική σου προσωπική - άρα εγωιστική - ικανοποίηση, αλλά την ευημερία σου ως μέλος μιας ομάδας, ως ζευγάρι και στη συνέχεια, ως οικογένεια. Η ευτυχία δηλαδή είναι συλλογική υπόθεση όταν έχεις να κάνεις με τον θεσμό του γάμου, όχι ατομική. Έχει διαφορά.

Και ρωτώ: Πώς γίνεται αυτό; Να αποσκοπείς στη δόξα του Θεού και να καταλήγεις στην ευτυχία; Πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο; Προβληματίστηκα, το έψαξα και λίγο και κατέληξα σε κάποια συμπεράσματα που καταθέτω αμέσως τώρα:

Όταν λέμε 'αποσκοπώ στη δόξα του Θεού' τι ακριβώς εννοούμε; Γιατί οι λέξεις και οι φράσεις που διαβάζουμε πρέπει να ερμηνεύονται και να εξηγούνται σαφώς προτού τις υιοθετήσουμε ή τις απορρίψουμε. Όταν ο σκοπός μου είναι η δόξα του Θεού, για μένα σημαίνει ότι ζω με την πεποίθηση πως ό,τι έχω και ό,τι είμαι το οφείλω σε Εκείνον και του το αποδίδω. Σημαίνει επίσης ότι θέλω να είναι ευχαριστημένος από μένα, έτσι όπως εξελίσσομαι. Να κάνω και να πιστεύω πράγματα που τον ευχαριστούν. Από τον ίδιο τον Θεό και μέσα από τον Λόγο του, ξέρω ότι αυτό που τον ευχαριστεί είναι να έχει την αποκλειστικότητα στη ζωή μας. Δεν θέλει ανταγωνιστές ως προς το ποιος απορροφά την αγάπη μας, την προσοχή μας, τον σεβασμό μας, την λατρεία μας κτλ. και ανταγωνιστές του Θεού σήμερα δεν είναι τα χρυσά βόδια που προσκυνούσαν στην έρημο οι Ισραηλίτες, είναι τα εφήμερα της σύγχρονης πραγματικότητας: το χρήμα, η δόξα, η καλοπέραση, τα καταναλωτικά προϊόντα, η τηλεόραση, το σταρ σύστεμ, τα ρούχα, τα κοσμήματα, οι πολυτελείς διακοπές και διασκεδάσεις κ.ο.κ. Όλα αυτά δηλαδή που έχουμε κάνει ίνδαλμα στη ζωή μας, που έχουμε 'θεοποιήσει' και με τον τρόπο μας άτυπα τα προσκυνάμε.

Ωραία, το πρώτο που καταλαβαίνω λοιπόν είναι ότι ο Θεός μου ζητάει να τον βάζω στη ζωή μου πρώτο. Να είναι για μένα το σημαντικότερο γεγονός της μέρας μου, να είναι μέτοχος στη ζωή μου, να συμμετέχει στα πάντα, στο πώς βλέπω τα πράγματα γύρω μου, στο πώς αντιδρώ απέναντι στους ανθρώπους, στο πόσο καθαρή είναι η καρδιά μου και οι σκέψεις μου, αν είμαι αυτό που Εκείνος θέλει από μένα να είμαι, αν Τον εμπιστεύομαι.

Και πώς γίνονται όλα αυτά; Γίνονται όλα όταν πιστεύω και όταν τηρώ τις εντολές. Μου τις έχει δώσει μέσα από τον Λόγο του, την Αγία Γραφή. Η Αγία Γραφή, πρέπει να διευκρινήσω, δεν είναι ένας κατάλογος από ναι και όχι. Υπάρχουν ανθρώπινες ιστορίες που σου δείχνουν ένα μοτίβο συμπεριφοράς. Δεν είναι άσπρο-μαύρο. Και δεν είναι βέβαια καταναγκαστικό. Σου λέει: Αυτός είναι ο δικός Μου τρόπος. Έτσι ξέρω πώς μπορείς να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, πώς δηλαδή να σε φέρω στην ευτυχία. Οι αρχαίοι το έλεγαν 'ευδαιμονία', ο Θεός το λέει 'ευλογία'. Σου λέει με λίγα λόγια: μαζί Μου θα είσαι ευτυχισμένος.

Κι άλλη τροφή για σκέψη: Τι σημαίνει για μένα 'τήρησε τις εντολές;' Για ποιες εντολές μιλάει και πώς τις εφαρμόζω μέσα στα πλαίσια του γάμου; Ο Θεός ζητάει από εμάς να αγαπάμε το πλησίον. Μας ζητάει επίσης ειλικρίνεια. Αφοσίωση. Ζητάει να βοηθάμε τον συνάνθρωπό μας, σα να βοηθούσαμε τον ίδιο τον Χριστό. Να μην κλέβουμε. Να μη μοιχεύουμε. Να μην εξαπατάμε. Να μην είμαστε υπερήφανοι και αλαζόνες. Να φροντίζουμε τα παιδιά μας και να μεριμνούμε για την ευημερία τους. Να σεβόμαστε τον σύντροφό μας. Και άλλα πολλά, όλα γραμμένα με σαφήνεια μέσα στην Αγία Γραφή.

Έρχομαι λοιπόν και καταλήγω: Όταν εγώ ως άτομο βάζω στη ζωή μου πρώτα το θέλημα του Θεού και δουλεύω πάνω στις εντολές που προανέφερα (γιατί, ας είμαστε και ρεαλιστές, το να μην ρίχνω λάδι στη φωτιά στους καυγάδες και να μην έχω την τελευταία κουβέντα στις λογομαχίες, να την έχω στην άκρη της γλώσσας μου και να επιλέγω συνειδητά να μην ενδώσω στη συνέχεια της λογομαχίας, ε, δεν είναι και ό,τι το ευκολότερο! Θέλει δουλειά. Πολύ δουλειά εσωτερική.) Σκεφτείτε όμως τι επιτυγχάνεται με αυτή την αντίληψη. Όταν είμαι εγκρατής και δεν ρίχνω λάδι στη φωτιά, και αγαπώ τον σύντροφό μου και τα παιδιά μου, όχι στα λόγια αλλά έμπρακτα και σε καθημερινή βάση, όταν μέριμνά μου είναι η ευτυχία των μελών της οικογένειάς μου, κι όταν και εκείνα έχουν την ίδια μέριμνα για μένα, πού οδηγεί αυτό, αν όχι στην ευτυχία;

Αυτή είναι η χριστιανική αντίληψη, ο 'χριστιανικός τρόπος'. Αν θέλεις να είσαι ευτυχισμένος μέσα στον γάμο σου, δεν έχεις παρά να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, να σέβεσαι το έτερον ήμισυ και να είσαι αφοσιωμένος σε αυτό.  Η αγάπη φέρνει αγάπη. Να μη προσκυνάς ως δεύτερος ειδωλολάτρης τα ψεύτικα αγάλματα του σήμερα, αλλά τον Θεό και δημιουργό σου. Να του μιλάς μέσα από την προσευχή (προσευχή=επικοινωνία με τον Θεό, θα επανέλθω με ανάρτηση για το συγκεκριμένο) και να ζητάς από Εκείνον καθοδήγηση. Και να είστε σίγουροι, ότι είναι πάντα εκεί, δίπλα μας, μέσα στην καρδιά μας. Αρκεί να τον έχουμε προσκαλέσει.

Αυτά περί γάμου και περί Θεού. Μακάρι να μπορέσω να ξεκλειδώσω όσα περισσότερα από τη χριστιανική φιλοσοφία μπορώ, η οποία υποπτεύομαι ότι φυλάσσει θησαυρούς ανεκτίμητους που θέλω πραγματικά να έχω μέσα στη ζωή μου. Όπως λέει και η Αγία Γραφή, είναι ένας θησαυρός που δεν μπορεί να λεηλατηθεί από κανέναν ληστή και διαρρήκτη και είναι δικός μας για πάντα, αρκεί να τον αναζητήσουμε.

Φιλώ σας,

Εύα 💗