Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Bible study

Πρωινό Σαββάτου κι εγώ πίνω τον καφέ μου παρέα με τον Λόγο του Θεού. Ο Λόγος του Θεού με ηρεμεί, μου δίνει κατεύθυνση και αισθάνομαι τη μέρα μου να ξεκινά με τον καλύτερο τρόπο. Η Βίβλος, η Αγία Γραφή για μένα είναι ένα εγχειρίδιο ζωής, ένας χάρτης. Είναι το δώρο του Θεού στην ανθρωπότητα, σε όλους εμάς, τα παιδιά του.



Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Σκέψεις και σελίδες ημερολογίου

Ξέρω μόνο ότι δεν είμαι στα καλά μου τον τελευταίο καιρό. Αισθάνομαι πως κάτι είναι στο δρόμο και έρχεται θρασύ και απρόσκλητο και απειλεί την ησυχία μου, την ηρεμία μου, τη γαλήνη της ψυχής μου, βασικές προϋποθέσεις για να μπορώ να λειτουργώ καλά. Αυτό που αισθάνομαι μερικές φορές, που, σαν κάποιος να μου έχει κλέψει τη χαρά, με κάνει και θυμώνω πολύ. Κι όταν μου φεύγει ο θυμός, απογοητεύομαι. Γιατί αυτή η βεβαιότητα πως όλα πηγαίνουν καλά έχει αρχίσει να εξανεμίζεται, χωρίς να έχει περάσει από το χέρι μου. Τουτέστιν, χωρίς να με έχει ρωτήσει κανείς..




Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Ένα ..παρ' ολίγον αφιέρωμα στην Άριάδνη'

Και πώς να κάνω το αφιέρωμά μου στον χιονιά που έφερε η Άριάδνη' όπως σχεδίαζα, όταν ξυπνάω το πρωί και βλέπω αυτή τη γελαστή, βουτυρένια, ανοιξιάτικη μέρα μέσα στο καταχείμωνο; Λευκά τοπία με χιονισμένες στέγες και χιονάνθρωπους δεν μου βγήκαν. Μόνο χρώματα, χαρά και γιορτινή διάθεση να παιχνιδίζουν στο δισέλιδο της 10ης και 11ης Ιανουαρίου (μία σελίδα για κάθε χιονισμένη μέρα που έζησε η πρωτεύουσα), αλλά δε με πειράζει. Εξάλλου, ημερολόγιο είναι, στο ημερολόγιό μου κάνω ό,τι θέλω.
Κι εξάλλου, κάθε μέρα που χαμογελά είναι μια κερδισμένη μέρα.


Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Passengers

Το σημερινό πρόγραμμα είχε κινηματογράφο. Τον λατρεύουμε και οι δύο και όποτε μας δίνεται η ευκαιρία, δεν την αφήνουμε ανεκμετάλλευτη. Η ταινία είχε μεταξύ άλλων και ένα δίλημμα: όταν φτάνεις στη στιγμή που πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στον εαυτό σου ή τον άλλον, τι διαλέγεις τελικά; Βέβαια, έτσι όπως ξετυλίχθηκε η υπόθεση της ταινίας, δικαίωνε την επιλογή του πρωταγωνιστή, αφού, αν επέλεγε τον άλλον, θα χάνονταν όλοι τους λόγω τεχνικής βλάβης, άρα λόγω ανωτέρας βίας, άρα καλά έκανε και διάλεξε τον εαυτό του (την επιθυμία του δηλαδή να ξυπνήσει την συμπρωταγωνίστρια νωρίτερα εν γνώση του ότι την καταδικάζει, μιας και ο ίδιος δεν άντεχε στην ιδέα να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του σε ένα διαστημόπλοιο όπου όλοι κοιμούνταν στις κάψουλές τους περιμένοντας να φτάσουν στον παραδεισένιο πλανήτη που ήταν και ο προορισμός τους). Ωστόσο, το δίλημμα παραμένει. Όταν τίθεται το δίλημμα 'εγώ ή οι άλλοι', πόσοι αλήθεια θα διάλεγαν το δεύτερο τη σήμερον ημέραν; Πόσοι θα έβαζαν τον εαυτό τους δεύτερο, πόσοι θα τον θυσίαζαν για κάποιον άλλον; Ιδού η απορία.


Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Σελίδες ημερολογίου

ή: Καφές και συμπάθεια με την επιστήθια φίλη μου, που γνωριστήκαμε στη σχολή και από τότε γίναμε αυτοκόλλητες για λόγους που ανανεώνονται, προς μεγάλη μας έκπληξη, συνεχώς.


Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Σελίδες ημερολογίου

...ή: ένα απρόσμενο ταξίδι ως τη Σπάρτη και πίσω με το αυτοκίνητο και εντυπώσεις από την στάση μας στην Τρίπολη στο δρόμο της επιστροφής που ήταν γεμάτη εκπλήξεις.


Απόψεις του ιερού ναού του Αγίου Βασιλείου - του δικού μας ασκητικού και εγγράμματου Αη-Βασίλη, που καμία σχέση δεν έχει με τον στρουμπουλό ΑγιοΒασίλη της Cocacola που μονοπωλεί τις μέρες των Χριστουγέννων ολόκληρη την Ελλάδα λες και δεν έχει δικό της Αη-Βασίλη και στρέφεται στα καταναλωτικά πρότυπα της δύσης, άντε να μην αρχίσω πάλι - και που βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Τρίπολης.

Η πόλη ήταν μια έκπληξη για μένα. Δεν την είχα ξαναπερπατήσει και ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα από τον χαρακτήρα που διατηρεί, κάτι πολύ γενναίο και σπάνιο να το βλέπεις τη σήμερον ημέραν.


Το να βρίσκεις ποίηση στα πιο απίθανα και αναπάντεχα μέρη, όπως έναν στίχο του Ελύτη μέσα σε τιμοκατάλογο εστιατορίου (!) είναι από αυτά τα μικρά θαυματάκια που με ενθουσιάζουν. Μου αλλάζουν τη διάθεση για το υπόλοιπο της μέρας και μου δίνουν μια αισιοδοξία και μια πεποίθηση ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα.


Καλή χρονιά δεν σας έχω πει ακόμα από εδώ. Καλή Χρονιά λοιπόν, γεμάτη χαμόγελα, υγεία, αγάπη και εκπληρωμένα όνειρα!

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Ο Jonathan Jackson στην 5η Έκθεση Ορθόδοξου Χριστιανικού Βιβλίου



Πόσο παράδοξο είναι ένας νέος, ωραίος, πλούσιος και διάσημος ηθοποιός του Hollywood και βραβευμένος μουσικός να απορρίψει τις προτεσταντικές καταβολές του και να στραφεί στην Ορθοδοξία; Τι τον έκανε να πάρει αυτή την απόφαση; Πώς έγινε το κλικ; Πώς κατάλαβε μέσα του ότι μετά από όλα αυτά τα χρόνια μελέτης και έρευνας που αφιέρωσε σε ιστορικές, θεολογικές κτλ. αναφορές στις διακλαδώσεις του Χριστιανισμού, στο ταξίδι του προς τα πίσω, προς τα έσω, πώς συντελέστηκε η αποκάλυψη; Πώς συνειδητοποίησε πως είχε φτάσει στην αλήθεια;

Αυτά και άλλα πολλά θα μπορούσα να είχα ρωτήσει τον διάσημο καλεσμένο της 5ης Έκθεσης Ορθόδοξου Χριστιανικού Βιβλίου που διοργανώθηκε στο ξενοδοχείο Caravel το σαββατοκύριακο που μας πέρασε, στο κέντρο της Αθήνας. Ο Jonathan Jackson ήταν γλυκύτατος με πραότητα και μακροθυμία που θύμιζε μοναχούς του Αγίου Όρους, του "Όρους της Σιωπής" (τι καταπληκτική φράση!!).

Τον είχα παρακολουθήσει στο YouTube σε κάποιο βιντεάκι που κατέθετε την μαρτυρία του ως προς την Ορθοδοξία. Τον είχα παρακολουθήσει με προσοχή. Η σεμνότητά του, οι αργές απαντήσεις που έδινε με είχαν κερδίσει. Δεν ήξερα ότι θα βρισκόταν στην έκθεση. Όταν πρωτομπήκα στην αίθουσα δεν τον είδα καν! Έβλεπα τον συνωστισμό, μπορούσα να καταλάβω ότι κάτι συνέβαινε εκεί, με όλο αυτό το νεανικό ακροατήριο, αλλά εμένα το μυαλό μου ήταν προσανατολισμένο στην έκθεση. Ήθελα να δω, να πάρω πιθανώς, και να φύγω. Ο χρόνος ήταν περιορισμένος.

Εκεί, χαμένη στις ολοκαίνουργες εκδόσεις και τους αμέτρητους τίτλους των βιβλίων, τον άκουσα να μιλάει. Άκουσα τη φωνή του στο μικρόφωνο, μια γλυκειά, σεμνή φωνή που μιλούσε για τον Χριστό, για την προσευχή, για την πίστη. Απαντούσε με προθυμία όποιον τον ρωτούσε, οι απαντήσεις του ήταν γεμάτες συναίσθημα, εγγύτητα, αμεσότητα. Μιλούσε στις καρδιές των ακροατών του, ένα ακροατήριο γεμάτο από παιδιά γυμνασίου ή λυκείου. Παιδιά που είχαν έρθει από σχολεία να επισκεφτούν την έκθεση και να τον ακούσουν.

Και τον άκουγαν με αφοσίωση που ξάφνιαζε και προσήλωση ζηλευτή, ρουφούσαν όλα τα μηνύματα και ρωτούσαν ασταμάτητα, πόσες ερωτήσεις! Ήθελαν να τα μάθουν όλα κι εκείνος δεν χαλούσε χατήρι σε κανέναν.

Στη συνέχεια έμαθα ότι την Παρασκευή, που ήταν τα εγκαίνια της έκθεσης, ο Jonathan μίλησε για το βιβλίο που έγραψε και που είναι μεταφρασμένο πλέον και στα ελληνικά, με τίτλο "Το Μυστήριο της Τέχνης", εκδόσεις Εν πλω. Προλογίζει ο Γέροντας Εφραίμ. Κρίμα που το έχασα! Πήρα ωστόσο ένα αντίτυπο (χωρίς υπογραφή, τι σκεφτόμουν;;;!!!!;;;) και σκοπεύω να επανέλθω με εντυπώσεις μόλις ολοκληρώσω τη μελέτη του.

Κλείνω με μια μικρή γεύση της γραφής του, όπως την διαβάζω από το οπισθόφυλλο:

"Ο Θεός είναι ο τέλειος Καλλιτέχνης και Ποιητής. Η κατ' εικόνα δική Του δημιουργία μας σημαίνει ότι είμαστε κι εμείς καλλιτέχνες και ποιητές, ανεξάρτητα από την κλήση μας στη ζωή. Είμαστε καλλιτέχνες με τον τρόπο που αγαπάμε. Είμαστε ποιητές με τον τρόπο που προσευχόμαστε. Ο καθένας είναι ένας καλλιτέχνης. Συνδεόμαστε κοσμικά ο ένας με τον άλλο μέσα από ένα θείο υφαντό που εκτείνεται κατά μήκος των αιώνων. 
Ο καθένας μας έχει ένα ρόλο μοναδικό να επιτελέσει στη συμφωνία της δημιουργίας του Θεού."


Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Ένα τριήμερο στο Αιγαίο



Μια τριήμερη κρουαζιέρα στο Αιγαίο ήταν οι φετινές μου διακοπές μακριά από σπίτι και εξοχικό. Τρεις μέρες οικογενειακώς μέσα στον Δεκαπενταύγουστο, ένα π/σ/κ γεμάτο ήλιο, θάλασσα, ξεκούραση πάνω σε ένα κρουαζιερόπλοιο τεράστιο, πανέμορφο και σούπερ σταθερό. Φύγαμε με 8 μποφόρ και απαγορευτικά και δεν καταλάβαμε ούτε το παραμικρό κουνηματάκι!

Οι μέρες μας γεμάτες τόσο μέσα όσο κι έξω από το πλοίο. Εκδηλώσεις, χάπενινγκς, μουσικές βραδιές, μέχρι και σεμινάριο ντεκουπάζ παρακολούθησα και συμμετείχα παρακαλώ! Κοιμόμασταν το βράδυ και ξυπνούσαμε το πρωί σε νέο προορισμό. Μύκονος, Έφεσος και Κουσάντασι, Πάτμος, Ηράκλειο, Σαντορίνη. Μόνο στο Ηράκλειο είχα ξαναπάει, τα υπόλοιπα τα έβλεπα για πρώτη φορά. Εμπειρίες μοναδικές, τα μάτια δεν χόρταιναν να βλέπουν και μια ελαφράδα στην ψυχή που αποθήκευε ασταμάτητα αναμνήσεις.

Παρά τους ενδοιασμούς μου ως προς τον τρόπο του ταξιδιού (τρεις μέρες κλεισμένοι σε ένα καράβι;) τα πέρασα καταπληκτικά, μοναδικά! Ήταν μια εμπειρία από τις λίγες. Για όσους το σκέφτονται, όπως το σκεφτόμουν κι εγώ, δεν έχω παρά να το συστήσω ανεπιφύλακτα.

Ούτε και ξέρω πόσες φωτογραφίες έβγαλα, αμέτρητες. Μέσα στον Σεπτέμβρη και όποτε έβρισκα λίγο χρόνο έκανα ένα ξεσκαρτάρισμα, τις ταξινομούσα κατά τόπο και έφτιαχνα μικρά βιντεάκια από το κάθε μέρος που επισκεφθήκαμε και τα ανέβαζα στο youtube κανάλι μου, το οποίο μπορείτε να επισκεφτείτε, να κάνετε like, να εγγραφείτε κ.ο.κ. εδώ: YouTube - Eva Psarrou

Χτες ολοκλήρωσα και το τελευταίο κι έτσι είμαι έτοιμη να τα παρουσιάσω συγκεντρωμένα σε αυτή την ανάρτηση. Ελπίζω να σας αρέσουν.

Εύχομαι καλό φθινόπωρο σε όλους, έστω και λίγο καθυστερημένα!


   


Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Art journal και οι δοκιμές ..συνεχίζονται!

 
Πέρασα αρκετή ώρα χτες, ημέρα σχόλης, παρακολουθώντας βιντεάκια στο you tube για τις τεχνικές του decoupage και πώς μεταφέρονται σε διάφορες επιφάνειες, όμως έπεσα και πάνω σε κάτι διαφορετικό που μου άρεσε πολύ. Πώς φτιάχνει κανείς ημερολόγιο τέχνης ή ημερολόγιο από αναλώσιμα υλικά.

Στα αγγλικά οι ονομασίες τους είναι: art journal και junk journal αντίστοιχα. Πολύ πιο εύηχα και περιεκτικά. Πολλές φορές το έχω πει, σε αντίθεση με την αρχαία ελληνική, η νεοελληνική γλώσσα είναι πάρα πολύ φλύαρη. Λέξεις πολυσύλλαβες, περιφραστικές περιγραφές που θέλεις λέξεις πολλές για να πεις αυτό που θέλεις να πεις, ακόμα κι όταν πρόκειται για κάτι μικρό ή απλοϊκό. 
Σκεφτείτε. Στα αγγλικά, όλες σχεδόν οι σημαντικές έννοιες είναι πρακτικά μονοσύλλαβες! Live, love, laugh, cry, hate, give, smell, smile, peace, war, work, sleep και πηγαίνει λέγοντας.
Θα το ήθελα και στα ελληνικά αυτό, ειδικά όταν πρόκειται για τίτλους, όπως στην προκειμένη. 

Πάμε στο θέμα μας, όμως. Junk journal. Τι είναι αυτό:

Το junk journal, όπως έμαθα χτες, είναι ένα αυτοσχέδιο τετράδιο που φτιάχνεται εξ' ολοκλήρου από άχρηστα αναλώσιμα υλικά. Το υλικό αυτό, που μπορεί να είναι από αποκόμματα εφημερίδας μέχρι ταξιδιωτικά φυλλάδια ή χαρτοσακούλες μαναβικής, χρησιμοποιημένοι άδειοι φάκελοι από λογαριασμούς, σελίδες από κόμικς που έχουν να ακουμπήσουν τα παιδιά μια αιωνιότητα, διαφημιστικά φυλλάδια που μας πετούν κάτω από την πόρτα μας και ό,τι τέλος πάντων φτάνει στα χέρια μας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. 

Ακόμα και το εξώφυλλο μπορεί να γίνει από αναλώσιμο υλικό που πετάμε στα σκουπίδια, π.χ. ένα άδειο κουτί από δημιατριακά, από συσκευασίες φίλτρου του καφέ ή ρυζιού τύπου Αμερικής (μάρκες δεν λέμε!) και γενικά, ό,τι μπορεί να βάλει ο νους που κυκλοφορεί στο σπίτι και είναι σε αχρηστία. Που θα πει ότι στην πιο απλή τους μορφή αυτά τα ημερολόγια έχουν μηδέν κόστος.

Το υλικό διπλώνεται στη μέση και φτιάχνουμε συστάδες των πέντε συνήθως φύλλων. Το πόσες συστάδες θα συναρμολογήσει κανείς εξαρτάται α) από την ποσότητα του υλικού που έχει συγκεντρώσει και β) από το πλάτος της 'πλάτης' του εξώφυλλου που έχει επιλέξει για να 'ντύσει' το όλο αποτέλεσμα (το οποίο μπορεί να επιδεχτεί και εικαστικές παρεμβάσεις από εμάς, όπως εικαστικές παρεμβάσεις μπορούν να δεχτούν και οι junk σελίδες μας και να το μετατρέψουμε σε art jounal).

Όταν τελειώνουμε με τις συστάδες αυτές, τις ράβουμε με βελόνα και κλωστή στο κέντρο τους (είδα ότι κάποιοι χρησιμοποιούν ακόμα και ραπτομηχανή για να δέσουν το υλικό τους) ή τις συρράβουμε με το συρραπτικό μηχάνημα. Μια τρίτη επιλογή είναι να τις κολλήσουμε στη ράχη της συσκευασίας που έχουμε επιλέξει ως εξώφυλλο.

Το ίδιο γίνεται περίπου και στα art journals, τα καλλιτεχνικά δηλαδή ημερολόγια. Η διαφορά τους είναι ότι στα art journals υπάρχει εικαστική παρέμβαση και από εμάς. Κανόνες δεν υπάρχουν ως προς την τεχνική. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ακρυλικά χρώματα ή πάστες ή συνδυασμούς τέμπερας με ξυλομπογιές ή απλά να συγκεντρώσουμε αποκόμματα από διάφορες εικόνες, λογότυπα, φράσεις κτλ. από διάφορα περιοδικά, εφημερίδες ή άλλα και να φτιάξουμε ένα δικό μας κολάζ πάνω στη σελίδα. Το μαγικό της όλης υπόθεσης είναι ότι οι επιλογές είναι απεριόριστες, φαντασία να 'χει κανείς!

Όλα αυτά που είδα το απόγευμα της Κυριακής με ενθουσίασαν και προσπάθησα να κάνω μια αρχή σε ένα καλλιτεχνικό ημερολόγιο. Συνδύασα τα καινούργια με τα λιγότερο καινούργια, που ήταν η τεχνική του decoupage που έμαθα πρόσφατα (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση) και οι πρώτες σελίδες άρχισαν σιγά-σιγά να σχηματοποιούνται. 

Μην περιμένετε τίποτα το σπουδαίο. 
Είπαμε. Δοκιμές κάνουμε και το απολαμβάνουμε!


Το εργαστηριάκι μου επιτέλους μπαίνει σε μια τάξη!


Ασχολήθηκα βέβαια και με decoupage. Προσπαθώ να στρώσω το χέρι μου με την εφαρμογή του πάνω σε ευτελή μικροπράγματα.
Εδώ, βλέπετε κάποιους σελιδοδείκτες που έφτιαξα από ένα άδειο κουτί δημητριακών που το πέρασα αρχικά με ακρυλική βάση για να σβήσουν οι τυπωμένες εικόνες της συσκευασίας και να μπορεί να αναδεχθεί το σχέδιο της χαρτοπετσέτας.


Αυτά για την ώρα. Πιστεύω ότι το καλοκαίρι, ακόμα και όταν εργάζεσαι, είναι η ιδανική εποχή για τέτοιου είδους ενασχολήσεις. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως επειδή το φως είναι πιο δυνατό και κρατάει περισσότερο. Ίσως πάλι επειδή μέσα μας βρισκόμαστε σε διάθεση αναμονής διακοπών και αυτό μας κάνει πιο ευδιάθετους και πιο δημιουργικούς. Σε μένα τουλάχιστον, κάπως έτσι έχουν τα πράγματα!

Εγώ, όταν μεγαλώσω
θα γίνω Σεπτέμβρης,
έλεγε ο Αύγουστος.

~ Κική Δημουλά

******

Καλή εβδομάδα σε όλους και καλό μήνα να έχουμε!


Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

Πρώτες δοκιμές στο decoupage!

 
Ένα αναπάντεχο δωράκι με τα βασικά, κόλλα για decoupage, χαρτοπετσέτες με διάφορα σχέδια, ένα κορίτσι πρόθυμο να μοιραστεί τα μυστικά της συγκεκριμένης τεχνικής, ένα μεσημέρι ελεύθερο από υποχρεώσεις, τσάι, κους κους και γέλια και ιδού! Το πρώτο έργο με την τεχνική decoupage που βγήκε από τα χεράκια μου είναι πλέον γεγονός!

Διάλεξα το πιο ευτελές αντικείμενο που βρήκα στο σπίτι - ένα μικρό πλαστικό γλαστράκι - για να είμαι πιο ελεύθερη με τις κινήσεις μου αφού δεν θα στενοχωριόμουν και ιδιαίτερα αν το χαλούσα και, μιας και δεν ήμουν εξοπλισμένη με τα απαραίτητα εργαλεία, αυτοσχεδίασα με ό,τι υπήρχε διαθέσιμο στο σπίτι: ψαλιδάκι από τα υλικά ραπτικής, σπογκοπίνελο που έφτιαξα με ένα ανταλλακτικό σφουγγαράκι για ρολό και ένα κομμάτι καλάμι που βρέθηκε στην αποθήκη, ένα καπάκι κονσέρβας για να αραιώνω την κόλλα, ένα άχρηστο λόγω του μικρού του μεγέθους ξύλο κοπής, δώρο από κάποια συσκευασία ψωμιού του τοστ πριν από κάμποσα χρόνια και το πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη έγινε χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω.



  

  

Η όλη διαδικασία σαν πρώτη εντύπωση ήταν άκρως χαλαρωτική, όπως συμβαίνει σε κάθε ενασχόληση με χειροτεχνία ή ζωγραφική κτλ. Το μυαλό αδειάζει από σκοτούρες και έγνοιες και η ώρα περνάει δημιουργικά και ευχάριστα. Πολύ το χάρηκα.