11.1.18

Σκοπός του γάμου δεν είναι η ευτυχία..;;

Ο θεσμός του γάμου ξεκίνησε από την δημιουργία του κόσμου με τον Αδάμ και την Εύα ως το πρώτο ευλογημένο από τον Θεό ζευγάρι. Έκτοτε, πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι σχετικά με το θέμα. Στη σύγχρονη κοινωνία ο θεσμός του γάμου έχει κλονιστεί σοβαρά, με τα διαζύγια να ανεβαίνουν σε ποσοστά με επικίνδυνο ρυθμό, χωρίς να λείπουν και τα ζευγάρια που ενώ είναι παντρεμένα και ζουν κάτω από την ίδια στέγη να αντιμετωπίζουν τόσο σοβαρά προβλήματα σε θέματα επικοινωνίας και δεσίματος που είναι σα να είναι και αυτά διαζευγμένα.

Σε όλο αυτό το μπέρδεμα, έρχεται η χριστιανική άποψη που λέει πως ο απώτερος σκοπός ενός γάμου δεν είναι η ευτυχία! Ορίστε; Δεν είναι η ευτυχία; Μα, όλα τα ζευγάρια σήμερα σε αυτό αποσκοπούν! Αυτό θέλουμε όλοι μας και σε αυτό ελπίζουμε και επενδύουμε. Έλα όμως που η χριστιανική αντίληψη δεν είναι σύμφωνη με αυτή την προσέγγιση! Γιατί, σύμφωνα με την χριστιανική κοσμοθεωρία, απώτερος σκοπός του γάμου είναι η δόξα του Θεού! Εκεί αποσκοπεί ο θεσμός του γάμου, εκεί θα πρέπει να αποβλέπουν και τα μέλη του. Η ευτυχία έρχεται μετά, ως αποτέλεσμα.

Τροφή για σκέψη είναι αυτό, καθότι ανατρέπει μία από τις δυνατότερες αντιλήψεις της σύγχρονης κοινωνίας. Ο σημερινός άνθρωπος κάνει τα πάντα με την ευτυχία του ως το απόλυτο ζητούμενο. Η ευτυχία και η κατάκτησή της είναι το άγιο δισκοπότηρο της ύπαρξής του ως άτομο και ως μέλος της κοινωνίας. Την ευτυχία επιδιώκουμε όταν αναζητούμε τον ιδανικό σύντροφο για το υπόλοιπο της ζωής μας. Αυτό συμβολίζει ο 'πρίγκιπας του παραμυθιού' ή, αντίστοιχα, η 'νεράιδα' που θα κλέψει τις καρδιές των ανδρών και θα αρχίσουν να σκέφτονται σοβαρά το 'μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος'. Κι όταν ο πρίγκιπας του παραμυθιού αποδεικνύεται κατώτερος των προαπαιτούμενων που είχαμε ορίσει για την επίτευξη της ευτυχίας μας, τότε αρχίζουν τα παρατράγουδα.

Ο χριστιανισμός το παίρνει ανάποδα το πράγμα. Σου λέει: Παντρέψου, όχι όμως με κίνητρο την επίτευξη της ευτυχίας σου, αλλά τη δόξα του Θεού. Η ευτυχία σου θα έρθει ως αποτέλεσμα αυτού. Ο γάμος δεν ξεκινάει με την ευτυχία, καταλήγει στην ευτυχία, κάτι που συμβαίνει όταν δεν βάζεις ως προαπαιτούμενο τη δική σου προσωπική - άρα εγωιστική - ικανοποίηση, αλλά την ευημερία σου ως μέλος μιας ομάδας, ως ζευγάρι και στη συνέχεια, ως οικογένεια. Η ευτυχία δηλαδή είναι συλλογική υπόθεση όταν έχεις να κάνεις με τον θεσμό του γάμου, όχι ατομική. Έχει διαφορά.

Και ρωτώ: Πώς γίνεται αυτό; Να αποσκοπείς στη δόξα του Θεού και να καταλήγεις στην ευτυχία; Πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο; Προβληματίστηκα, το έψαξα και λίγο και κατέληξα σε κάποια συμπεράσματα που καταθέτω αμέσως τώρα:

Όταν λέμε 'αποσκοπώ στη δόξα του Θεού' τι ακριβώς εννοούμε; Γιατί οι λέξεις και οι φράσεις που διαβάζουμε πρέπει να ερμηνεύονται και να εξηγούνται σαφώς προτού τις υιοθετήσουμε ή τις απορρίψουμε. Όταν ο σκοπός μου είναι η δόξα του Θεού, για μένα σημαίνει ότι ζω με την πεποίθηση πως ό,τι έχω και ό,τι είμαι το οφείλω σε Εκείνον και του το αποδίδω. Σημαίνει επίσης ότι θέλω να είναι ευχαριστημένος από μένα, έτσι όπως εξελίσσομαι. Να κάνω και να πιστεύω πράγματα που τον ευχαριστούν. Από τον ίδιο τον Θεό και μέσα από τον Λόγο του, ξέρω ότι αυτό που τον ευχαριστεί είναι να έχει την αποκλειστικότητα στη ζωή μας. Δεν θέλει ανταγωνιστές ως προς το ποιος απορροφά την αγάπη μας, την προσοχή μας, τον σεβασμό μας, την λατρεία μας κτλ. και ανταγωνιστές του Θεού σήμερα δεν είναι τα χρυσά βόδια που προσκυνούσαν στην έρημο οι Ισραηλίτες, είναι τα εφήμερα της σύγχρονης πραγματικότητας: το χρήμα, η δόξα, η καλοπέραση, τα καταναλωτικά προϊόντα, η τηλεόραση, το σταρ σύστεμ, τα ρούχα, τα κοσμήματα, οι πολυτελείς διακοπές και διασκεδάσεις κ.ο.κ. Όλα αυτά δηλαδή που έχουμε κάνει ίνδαλμα στη ζωή μας, που έχουμε 'θεοποιήσει' και με τον τρόπο μας άτυπα τα προσκυνάμε.

Ωραία, το πρώτο που καταλαβαίνω λοιπόν είναι ότι ο Θεός μου ζητάει να τον βάζω στη ζωή μου πρώτο. Να είναι για μένα το σημαντικότερο γεγονός της μέρας μου, να είναι μέτοχος στη ζωή μου, να συμμετέχει στα πάντα, στο πώς βλέπω τα πράγματα γύρω μου, στο πώς αντιδρώ απέναντι στους ανθρώπους, στο πόσο καθαρή είναι η καρδιά μου και οι σκέψεις μου, αν είμαι αυτό που Εκείνος θέλει από μένα να είμαι, αν Τον εμπιστεύομαι.

Και πώς γίνονται όλα αυτά; Γίνονται όλα όταν πιστεύω και όταν τηρώ τις εντολές. Μου τις έχει δώσει μέσα από τον Λόγο του, την Αγία Γραφή. Η Αγία Γραφή, πρέπει να διευκρινήσω, δεν είναι ένας κατάλογος από ναι και όχι. Υπάρχουν ανθρώπινες ιστορίες που σου δείχνουν ένα μοτίβο συμπεριφοράς. Δεν είναι άσπρο-μαύρο. Και δεν είναι βέβαια καταναγκαστικό. Σου λέει: Αυτός είναι ο δικός Μου τρόπος. Έτσι ξέρω πώς μπορείς να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, πώς δηλαδή να σε φέρω στην ευτυχία. Οι αρχαίοι το έλεγαν 'ευδαιμονία', ο Θεός το λέει 'ευλογία'. Σου λέει με λίγα λόγια: μαζί Μου θα είσαι ευτυχισμένος.

Κι άλλη τροφή για σκέψη: Τι σημαίνει για μένα 'τήρησε τις εντολές;' Για ποιες εντολές μιλάει και πώς τις εφαρμόζω μέσα στα πλαίσια του γάμου; Ο Θεός ζητάει από εμάς να αγαπάμε το πλησίον. Μας ζητάει επίσης ειλικρίνεια. Αφοσίωση. Ζητάει να βοηθάμε τον συνάνθρωπό μας, σα να βοηθούσαμε τον ίδιο τον Χριστό. Να μην κλέβουμε. Να μη μοιχεύουμε. Να μην εξαπατάμε. Να μην είμαστε υπερήφανοι και αλαζόνες. Να φροντίζουμε τα παιδιά μας και να μεριμνούμε για την ευημερία τους. Να σεβόμαστε τον σύντροφό μας. Και άλλα πολλά, όλα γραμμένα με σαφήνεια μέσα στην Αγία Γραφή.

Έρχομαι λοιπόν και καταλήγω: Όταν εγώ ως άτομο βάζω στη ζωή μου πρώτα το θέλημα του Θεού και δουλεύω πάνω στις εντολές που προανέφερα (γιατί, ας είμαστε και ρεαλιστές, το να μην ρίχνω λάδι στη φωτιά στους καυγάδες και να μην έχω την τελευταία κουβέντα στις λογομαχίες, να την έχω στην άκρη της γλώσσας μου και να επιλέγω συνειδητά να μην ενδώσω στη συνέχεια της λογομαχίας, ε, δεν είναι και ό,τι το ευκολότερο! Θέλει δουλειά. Πολύ δουλειά εσωτερική.) Σκεφτείτε όμως τι επιτυγχάνεται με αυτή την αντίληψη. Όταν είμαι εγκρατής και δεν ρίχνω λάδι στη φωτιά, και αγαπώ τον σύντροφό μου και τα παιδιά μου, όχι στα λόγια αλλά έμπρακτα και σε καθημερινή βάση, όταν μέριμνά μου είναι η ευτυχία των μελών της οικογένειάς μου, κι όταν και εκείνα έχουν την ίδια μέριμνα για μένα, πού οδηγεί αυτό, αν όχι στην ευτυχία;

Αυτή είναι η χριστιανική αντίληψη, ο 'χριστιανικός τρόπος'. Αν θέλεις να είσαι ευτυχισμένος μέσα στον γάμο σου, δεν έχεις παρά να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, να σέβεσαι το έτερον ήμισυ και να είσαι αφοσιωμένος σε αυτό.  Η αγάπη φέρνει αγάπη. Να μη προσκυνάς ως δεύτερος ειδωλολάτρης τα ψεύτικα αγάλματα του σήμερα, αλλά τον Θεό και δημιουργό σου. Να του μιλάς μέσα από την προσευχή (προσευχή=επικοινωνία με τον Θεό, θα επανέλθω με ανάρτηση για το συγκεκριμένο) και να ζητάς από Εκείνον καθοδήγηση. Και να είστε σίγουροι, ότι είναι πάντα εκεί, δίπλα μας, μέσα στην καρδιά μας. Αρκεί να τον έχουμε προσκαλέσει.

Αυτά περί γάμου και περί Θεού. Μακάρι να μπορέσω να ξεκλειδώσω όσα περισσότερα από τη χριστιανική φιλοσοφία μπορώ, η οποία υποπτεύομαι ότι φυλάσσει θησαυρούς ανεκτίμητους που θέλω πραγματικά να έχω μέσα στη ζωή μου. Όπως λέει και η Αγία Γραφή, είναι ένας θησαυρός που δεν μπορεί να λεηλατηθεί από κανέναν ληστή και διαρρήκτη και είναι δικός μας για πάντα, αρκεί να τον αναζητήσουμε.

Φιλώ σας,

Εύα 💗


4.1.18

Σχετικά με την Παλαιά Διαθήκη

Όσο προχωρούσα τις τελευταίες μέρες με τη μελέτη της Αγίας Γραφής, μου γεννιόταν ένα ερώτημα που έφτασε να με βασανίζει αρκετά. Ένα δίλημμα, μάλλον, που είχε να κάνει με το είδος της σχέσης που έχουμε εμείς οι Ορθόδοξοι με την Παλαιά Διαθήκη. Διάβαζα για τα διάφορα μέρη που κατακτούσαν οι Ισραηλίτες, ότι είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού, διάβαζα για τα γενεαλογικά τους δέντρα, τους προγόνους, τις συζύγους, τους απογόνους τους, για τις διάφορες φυλές, για τις δοκιμασίες των Εβραίων κι έλεγα από μέσα μου: Τι σχέση έχω εγώ ως Ορθόδοξη Χριστιανή με όλα αυτά; Και να μπαίνω στο δίλημμα για το αν θα πρέπει να ασχολούμαι με την Παλαιά Διαθήκη ή όχι.

Το πρώτο βέβαια που έκανα ήταν να ρωτήσω έναν δύο γνωστούς που είναι πιο σχετικοί από μένα με το θέμα. Οι γνώμες ήταν αντικρουόμενες. Το ένα άτομο ήταν εξίσου σε δίλημμα με μένα, το άλλο απέρριψε την ιδέα του να ασχολείται κανείς με την ΠΔ και ότι πρόκειται για χαμένο χρόνο. Δεν βρήκα άκρη και στράφηκα στο διαδίκτυο. Και έπεσα πάνω σε ένα άρθρο που μου φάνηκε αρκετά διαφωτιστικό και νομίζω ότι με κάλυψε ως προς την επιχειρηματολογία του, η οποία ήταν υπέρ του να διαβάζει κανείς και την Παλαιά Διαθήκη ως εξίσου θεόπνευστο και δια Πνεύματος Αγίου εμπνευσμένο κείμενο. Ο βασικότερος λόγος ήταν ότι ο Ορθόδοξος Χριστιανός θα πρέπει να προσεγγίζει την ΠΔ, όχι από ιστορική σκοπιά, ως μια σειρά από βιβλία γραμμένα από Ισραηλίτες για Ισραηλίτες, ούτε, φυσικά, από ηθικοπλαστική σκοπιά, αφού μέσα στα βιβλία της περιγράφεται ένας Θεός βίαιος που σκορπίζει το θάνατο σε ολόκληρους λαούς προκειμένου να ευνοήσει τον εκλεκτό του περιούσιο λαό, που είναι οι Ισραηλίτες.

Η αλήθεια είναι ότι με ξένισε αυτή η εικόνα του Θεού, που έβλεπα να σκιαγραφείται μέσα στις σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης. Μου φάνηκε αδιανόητο πώς ένας Θεός φιλεύσπλαχνος και ελεήμων που το όνομά του είναι ταυτισμένο με την έννοια της αγάπης να γίνεται τιμωρός ολόκληρων γενεών που το μόνο τους αμάρτημα ήταν πως είχαν την ατυχία να βρεθούν μπροστά στους Ισραηλίτες π.χ., που διεκδικούσαν τη Γη της Επαγγελίας, στην οποία όμως προκατοικούσαν εκείνοι.

Το άρθρο έδινε απάντηση σε αυτό. Έλεγε ότι οι Εβραίοι είχαν ξεφύγει κατά πολύ ως προς την αμαρτία, ήταν δηλαδή υπερβολικά αμαρτωλοί και ανώριμοι. Όπως λοιπόν ένας γονιός με άλλον τρόπο μαλώνει ένα μικρό παιδί που δεν καταλαβαίνει από λόγια και με άλλον έναν έφηβο, έτσι και ο Πατέρας των εθνών καλούνταν να νουθετήσει τα παιδιά του, που είχαν ξεστρατίσει από τον δρόμο της τελειότητας και ό,τι κι αν έκανε δεν έλεγαν με τίποτα να συνετιστούν.

Οι ακραίες καταστάσεις επομένως απαιτούσαν ακραία μέτρα. Και σύμφωνα με τα τότε δεδομένα των αιμομιξιών και της πολυγαμίας ή των βιαιοπραγιών για το πιο ευτελές παράπτωμα, αυτά που έθεσε ως εντολές ο Θεός, ήταν μέσα στα δεδομένα του τότε κόσμου. Σε σύγκριση δηλαδή με τα Σόδομα και Γόμορα που συνέβαιναν τότε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, η τιμωρία είχε μια βάση λογικής.

Πέρα από αυτά όμως, αυτό που μου κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον για περετέρω έρευνα και μελέτη ήταν πως είπε κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Το άρθρο μιλούσε μεν για την θεολογική προσέγγιση των βιβλίων της ΠΔ, αλλά κυρίως για την χριστολογική τους προσέγγιση! Μου έκανε τρομερή εντύπωση αυτό, από τη στιγμή που ο Χριστός από όσο ξέρω εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Καινή Διαθήκη και στο διάβασμά μου μέχρι τώρα δεν υπήρχε ούτε σαν υπόνοια η ελάχιστη αναφορά στο πρόσωπό του. Όπως όμως δείχνουν τα πράγματα, μάλλον έκανα μεγάλο λάθος ως προς αυτό! Ο Ιησούς πράγματι ενσαρκώνεται στην Καινή Διαθήκη, η ύπαρξή του όμως κυριαρχεί σε όλη την Παλαιά. Όταν ο Μωυσής ή ο Ιησούς του Ναυή ή άλλοι γενάρχες συνομιλούν με τον Άγγελο του Κυρίου, μαντέψτε ποιος είναι ακριβώς αυτός ο Άγγελος του Κυρίου. Σωστά μαντέψατε: είναι ο Χριστός! Αποκάλυψη; Για μένα, ναι!

Το εκπληκτικό είναι ότι σήμερα το πρωί, έχοντας ολοκληρώσει το βιβλίο Ιησούς του Ναυή και μπαίνοντας στους Κριτές, φτάνω στο εξής χωρίο που πραγματικά με αφήνει άφωνη:

Κριταί 2:1  ... "Ο άγγελος του Κυρίου ήρθε από τα Γάλγαλα στη Βοχίμ και είπε (οι άγγελοι σπάνια μιλούν) στους Ισραηλίτες: Σας έβγαλα (ποιος; ο άγγελος; α' ενικός!) από την Αίγυπτο και σας έφερα (πάλι α' ενικός) στη χώρα που είχα (α' ενικός) υποσχεθεί (όχι ο Θεός;!;) στους προπάτορές σας. Και έχω διακηρύξει ότι δεν θα ακυρώσω ποτέ (προσέξτε τώρα) τη διαθήκη ΜΟΥ μαζί σας.." κτλ. κτλ.

Ο άγγελος λοιπόν του Κυρίου εδώ φαίνεται ως ισότιμος και ισοδύναμος με τον Θεό, κάτι που μόνο αν ανήκεις στην Αγία Τριάδα μπορεί αυτό να υφίσταται. Οι άγγελοι δεν ανήκουν στην Αγία Τριάδα, επομένως μιλάμε για τον ίδιο τον Ιησού, ο οποίος ακόμα δεν έχει σαρκωθεί, ωστόσο είναι παρών σε όλη την πορεία των ανθρώπων της Παλαιάς Διαθήκης. Κάπως, σα να ανυπομονούσε να έρθει σε αυτό τον κόσμο και να διδάξει τον Λόγο Του; Θα μπορούσε.

Εν αρχή ην ο Λόγος, γράφει η Παλαιά Διαθήκη στο βιβλίο Γένεσις. Στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο ξεκινάει με την ίδια φράση: "Από όλα πριν υπήρχε ο Λόγος και ο Λόγος ήτανε με τον Θεό κι ήταν Θεός ο Λόγος." Ο Λόγος ήταν με τον Θεό! Μαζί του! Σαν ένα. Και πιο κάτω συνεχίζει: "Ο Λόγος έγινε άνθρωπος κι έστησε τη σκηνή του ανάμεσά μας" κτλ. κτλ. Τη συνέχεια νομίζω την γνωρίζουμε όλοι.

Μετά από όλα αυτά, λοιπόν, συνεχίζω τη μελέτη μου σταθερά και μεθοδικά, από το πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης ως την Αποκάλυψη και με τη σειρά που είναι γραμμένα.
Πέρα από το δίλημμα που προέκυψε σχετικά με τη χρησιμότητα της Παλαιάς Διαθήκης σε εμάς τους μη Εβραίους, υπάρχει και ένας ακόμα λόγος που θέλω να την μελετήσω. Μέσα από τις σελίδες της αρχίζω να μαθαίνω τον Θεό και δημιουργό μου, τον Άγιο Πατέρα όλων μας. Είναι συναρπαστικό να βλέπεις πώς αντιδρά, πώς σκέφτεται, πότε ευχαριστιέται, τι θέλει από εμάς. Κυρίως, πόσο πολύ μας αγαπά, παρόλο που είναι μια αγάπη που την έχουμε προδώσει άπειρες φορές και δεν την αξίζουμε.

Παρόλα αυτά, με τον πιο μεγαλόψυχο τρόπο, μας συγχωρεί πάντα και μας δέχεται πάντα στην αγκαλιά του. Αρκεί να πιστεύουμε σε Αυτόν και να πράττουμε το σωστό, προκειμένου να αποκτήσουμε και πάλι την θεϊκή μας τέλεια υπόσταση, ως τέλεια παιδιά ενός τέλειου Θεού. Είναι το μόνο που ζητάει από εμάς, εξ' ου και οι εντολές του. Δεν είναι τιμωρία, δεν είναι καταναγκασμός. Ο Θεός μας δεν μας εξαναγκάζει σε τίποτα. Μας προτρέπει, μας νουθετεί και μας δείχνει τον δρόμο προς την θέωση του εαυτού μας, που είναι και το τελικό ζητούμενο. Αυτό τον ρόλο πιστεύω πως παίζει η Αγία Γραφή. Είναι ένα εργαλείο, ένας οδηγός ζωής προς την διαμόρφωση του τέλειου, αψεγάδιαστου εαυτού μας. Είναι το δώρο του Θεού σε εμάς.

Εύχομαι σε όλους μια καλή και ειρηνική χρονιά, να κοιμόμαστε ευτυχισμένοι, να εκπέμπουμε αγάπη και να θυμόμαστε ότι σε αυτό τον κόσμο είμαστε περαστικοί.

Φιλώ σας,

Εύα 💗


3.12.17

ΕΑΠ, το τέλος μιας εποχής

Είναι το νήμα που κόβεται στο τέρμα μετά από χρόνια ατελείωτα, γεμάτα από μάχες σε όποιο επίπεδο μπορείς να φανταστείς. Μάχες πάνω σε πελάγη ύλης που έπρεπε να βγει, μάχες με τον χρόνο που πάντα ήταν μετρημένος, με την οικογένεια μέχρι όλοι οι άτακτοι βηματισμοί να συγχρονιστούν σε μια πορεία και να γίνουν συμπόρευση, μάχες με τον εαυτό μου και την εμπιστοσύνη που μου όφειλα προκειμένου να κόψω αυτό το νήμα.

Και το έκοψα! Το πίστεψα και τα κατάφερα. Το είχα κάνει εικόνα στο μυαλό μου από παιδί και εκεί εστίαζα κάθε φορά. Ακόμα κι όταν παντρεύτηκα τον άνθρωπο της καρδιάς μου, ακόμα και όταν ήρθε το πρώτο μας παιδί, αργότερα το δεύτερο. Η ζωή μου κυλούσε, έμπαινε σε σειρά, όμως στην άκρη του μυαλού μου αυτή η εικόνα παρέμενε κρυστάλλινα καθαρή. Ήμουν σίγουρη ότι με τον έναν τρόπο ή τον άλλο, θα έβρισκα τον δρόμο προς το πεπρωμένο μου, προς το όνειρό μου, πράγμα δύσκολο με τις συμβατικές μεθόδους ανώτατης εκπαίδευσης, αφού απαιτούσαν πολύωρη παρουσία σε καθημερινή βάση. Αυτό για μένα, μια φρέσκια σύζυγο και μαμά με μωρό, χωρίς βοήθεια από πουθενά να με υποστηρίξει στις απαιτήσεις της καθημερινότητας και παράλληλα εργαζόμενη, ήταν εκ των πραγμάτων κάτι το εντελώς ανέφικτο.

Όταν πρωτοάκουσα για τον νεοσύστατο τότε θεσμό του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, όταν διάβασα για τους όρους και τις διαδικασίες, πίστεψα μέσα μου ότι οι προσευχές μου είχαν εισακουστεί. Το ΕΑΠ, έτσι όπως λειτουργούσε, ήταν λες και ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μου! Εννοείται ότι έκανα αμέσως αίτηση εγγραφής χωρίς δεύτερη σκέψη. Μόνο που η τύχη σταμάτησε να μου χαμογελάει προσωρινά. Δεν πειράζει, είπα στην πρώτη απόρριψη της αίτησης, το ίδιο είπα και στη δεύτερη. Τελικά με πήραν την τρίτη χρονιά. Όταν έμαθα ότι με δέχτηκαν και ότι από Οκτώβριο θα ξεκινούσα μαθήματα, με πήραν τα ζουμιά. Έπλεα σε πελάγη ευτυχίας για μέρες, για εβδομάδες! Ήμουν αλλού. Διαπίστωνα πανευτυχής ότι βρισκόμουν πλέον μέσα στον στίβο και ό,που να' ναι θα ξεκινούσε ο αγώνας. Ήξερα μέσα μου ότι ετοιμαζόμουν για μια μεγάλη πρόκληση, ωστόσο δεν με ένοιαζε, ήμουν αποφασισμένη να κάνω πράξη το όνειρο μιας ζωής και η ευκαιρία επιτέλους είχε εμφανιστεί.

Η φοίτηση στο ΕΑΠ δεν είναι βόλτα στο πάρκο, είναι ζόρικη υπόθεση. Απαιτεί από σένα πολλά, πειθαρχία, πείσμα, αντοχή, επιμονή, κόπο, αφοσίωση. Πόσα ξενύχτια πάνω στα βιβλία, πόσα χαρτιά τσαλακωμένα και ξαναγραμμένα από την αρχή, πόση κούραση... Τα θυμάμαι και απορώ πώς κατάφερα να φέρω εις πέρας αυτό τον άθλο, ούσα πνιγμένη στις υποχρεώσεις που έτρεχαν και απαιτούσαν το 100% του εαυτού μου. Πολλές φορές έφτασα σε όρια αντοχής, όπως και η οικογένειά μου, που δοκιμαζόταν εξίσου με εμένα. Υπήρξαν φορές που αισθάνθηκα ότι το ΕΑΠ απλά δεν χωρούσε στη ζωή μου. Το δέλεαρ να τα παρατήσω ήταν δυνατό και με κλόνιζε, ειδικά όσο πλησίαζα προς το τέλος και η κούραση είχε αρχίσει να κάνει έντονη την παρουσία της.

Έλα όμως, που αυτή η εικόνα στο πίσω μέρος του μυαλού μου με τσίγκλιζε κάθε φορά και μου έλεγε, έλα Λίτσα, μια εργασία ακόμα, ένα μάθημα ακόμα, λίγη κούραση ακόμα, μην εγκαταλείπεις! Και έπαιρνα δύναμη και θάρρος και συνέχιζα, παρά τις αντιξοότητες, παρά την κλονισμένη μου υγεία, παρά τις - ευτυχώς λίγες - αντιδράσεις οικείων και συγγενών. Συνέχιζα γιατί ήξερα μέσα μου όσο τίποτε άλλο ότι αυτό ήταν το πεπρωμένο μου και έπρεπε να το εκπληρώσω. Γιατί; αναρωτιόμουν τις στιγμές του κλονισμού. Γιατί πρέπει να τα υπομείνω όλα αυτά; Αφού δεν το έχω ανάγκη, δεν θα μου χρησιμέψει πουθενά. Δόξα τω Θεώ, είχα τη δουλειά μου, την οικογένειά μου, τη ζωή μου. Τι το χρειαζόμουν το πανεπιστήμιο; Γιατί να υποβάλω τον εαυτό μου και τους δικούς μου σε αυτή τη δοκιμασία; Η απάντηση ήταν πάντοτε η ίδια: Γιατί απλά, έπρεπε να το κάνω.

Έτσι, σιγά-σιγά, με την ταχύτητα που μου επέτρεπε η καθημερινότητά μου, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και όλοι αυτοί οι κόποι άρχισαν να παράγουν καρπούς. Άρχισα να το διακρίνω μέσα μου, να ψηλαφίζω τη μεταμόρφωση. Είχε επέλθει αλλοίωση στην σκέψη μου, στον τρόπο που κατασκευάζονταν τα επιχειρήματά μου, στο άνοιγμα του μυαλού, στον τρόπο που εκφραζόμουν, γραπτώς κυρίως (με τα προφορικά και με την ελληνική γλώσσα επίκτητη και όχι μητρική είμαι λίγο πιο πίσω, αλλά και εκεί υπήρχε διαφορά).

Μέσα στο ΕΑΠ αποφάσισα να ανοίξω αυτό το blog και από τότε λειτουργεί αδιάλειπτα για κάτι λιγότερο από μια δεκαετία. Τρία χρόνια αργότερα άνοιξα και ένα δεύτερο blog με αποκλειστική θεματική ό,τι είχε να κάνει με το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. (Η διεύθυνση για όποιον θέλει να ρίξει μια ματιά είναι: https://eapilektoi.blogspot.com). Δέχτηκα από την πρώτη στιγμή και συνεχίζω να δέχομαι επαίνους και συγχαρητήρια για τη δουλειά μου εκεί τόσο από καθηγητές όσο και από τον ίδιο τον φοιτητόκοσμο που έβλεπε να βοηθιέται από το υλικό που ανέβαζα στο blog μου εκεί. Και η χαρά μου βέβαια ήταν περισσή, γιατί, όταν αποφάσισα να το ξεκινήσω περισσότερο ήταν για να βοηθηθώ εγώ με το δικό μου διάβασμα και τις δικές μου ανησυχίες. Το γεγονός ότι αγκαλιάστηκε τόσο από τόσο κόσμο για μένα είναι κάτι παραπάνω από ηθική ικανοποίηση, είναι ευγνωμοσύνη, και σας ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου για τα εκατοντάδες μηνύματα που λαβαίνω μέχρι και σήμερα.

Είμαι ευγνώμων για τις δυνατές φιλίες που γεννήθηκαν μέσα στο ΕΑΠ. Η Φωτεινή, η Κορίνα, η Κατερίνα, η Εύη, η Πηνελόπη, ο Γιώργος, η Άννα, η Δήμητρα, η Ελένη.., όλοι συνοδοιπόροι που ξεκινήσαμε μαζί με τις ίδιες αγωνίες και ανασφάλειες και κάπου στα μισά χωριστήκαμε, άλλος επειδή άρχισε να τρέχει πιο γρήγορα, άλλος επειδή το πήγαινε πιο σιγά. Ο πυρήνας ωστόσο παρέμεινε αναλλοίωτος και μια στο τόσο συνεχίζουμε να συναντιόμαστε με τους καθηγητές μας και μέσω τύρου και κρασιού να μοιραζόμαστε τις εμπειρίες και τις ζωές μας.

Μέσα στο ΕΑΠ ξεκίνησε το σχολείο ο δεύτερός μου γιος, μέσα στο ΕΑΠ είδα τον μεγάλο μου να αποφοιτεί με περγαμηνές και να σταδιοδρομεί, μέσα στο ΕΑΠ έχασα τον πατέρα μου, μέσα στο ΕΑΠ ήρθε και ο Φοίβος μας. Όλη η ενήλικη ζωή μου, το ώριμο κομμάτι της, ξεδιπλώθηκε παράλληλα με τον αγώνα μου στο ΕΑΠ.

Χτες το μεσημέρι ο αγώνας αυτός έφτασε και επίσημα στο τέλος του. Το νήμα κόπηκε και κόπηκε με επιτυχία! Αυτό το Άριστα που είναι γραμμένο πάνω σε ένα κομμάτι περγαμηνής κλείνει πολλά περισσότερα από έναν απλό βαθμό. Κρύβει το πιο δυνατό μου όνειρο, αυτό που ονειρευόμουν από κοριτσάκι. Αυτό που έγινε στόχος που έκαιγε τα σωθικά και από στόχος, μετατράπηκε σε πραγματικότητα. Μια γλυκιά πραγματικότητα που μοιράστηκα με τους ανθρώπους που αγαπώ και που ήταν εκεί, όπως είναι πάντα, παρόντες σε κάθε μου βήμα. Σας ευχαριστώ!

Φιλώ σας!

Εύα 💗



23.11.17

Αγία Γραφή, γιατί και πώς πρέπει να την διαβάζουμε

Είχε ξεκινήσει να διαμορφώνεται στο μυαλό μου ένα κείμενο που ήθελα να αναρτήσω σχετικά με την Αγία Γραφή, για τους λόγους που το κάνουν τόσο σημαντικό να τη διαβάζουμε, τα οφέλη της στη ζωή μας κ.τ.λ., όταν νωρίτερα σήμερα το πρωί έπεσα πάνω στο κείμενο που ακολουθεί. Επειδή δε νομίζω ότι θα μπορούσα να το γράψω καλύτερα, το παραθέτω για όσους επιθυμούν να ασχοληθούν περισσότερο με το θέμα, το οποίο είναι τόσο τεράστιο που σίγουρα θα επανέλθω κάποια στιγμή και με δικές μου σκέψεις. Αυτό που μπορώ πάντως να πω από δική μου μαρτυρία είναι πως άπαξ και γευθείς έστω κι ένα απειροελάχιστο ψήγμα από την αλήθεια του Θεού, τίποτα δεν μένει πια το ίδιο. Κάπως σαν όλα εκείνα που σε ενδιέφεραν μέχρι τώρα, ρούχα, διασκεδάσεις, κους κους, φρου φρου κι αρώματα, να χάνουν προοδευτικά τη γοητεία τους και τη σημαντικότητά τους.
Κάπως σα να βλέπεις τον κόσμο με άλλα μάτια.

Το κείμενο το βρήκα εδώ και σας αφήνω να το απολαύσετε.


"Η Αγία Γραφή είναι κατά κάποιον τρόπο η βιογραφία του Θεού στον κόσμο αυτό. Και μάλιστα από την Αγία Γραφή η Καινή Διαθήκη είναι η βιογραφία του σαρκωθέντος Θεού σ' αυτόν τον κόσμο. Μέσα σ' αυτήν περιγράφεται πώς ο Θεός, για να δείξει τον Εαυτό Του στους ανθρώπους, έστειλε τον Θεό Λόγο, ο οποίος σαρκώθηκε και έγινε άνθρωπος, και σαν άνθρωπος είπε στους ανθρώπους όλα όσα ο Θεός έχει, όλα όσα ο Θεός επιθυμεί για τον κόσμο αυτόν και για τους ανθρώπους που ζουν σ' αυτόν. Αποκάλυψε ο Θεός Λόγος το σχέδιο του Θεού προς τον κόσμο. Ο Θεός Λόγος με τη βοήθεια του λόγου, έδειξε τον Θεό στους ανθρώπους, όσο είναι δυνατό ο ανθρώπινος λόγος να περιλάβει τον Απερίληπτο Θεό. Ό,τι είναι απαραίτητο στον κόσμο αυτό και στους ανθρώπους που ζουν σ' αυτόν, ο Κύριος το έδωσε μέσα στην Αγία Γραφή. Μέσα σ' Αυτήν έδωσε τις απαντήσεις για όλα τα ερωτήματα. Δεν υπάρχουν ερωτήματα που να βασανίζουν την ανθρώπινη ψυχή και για τα οποία να μην έχει δοθεί μέσα στην Αγία Γραφή είτε άμεση είτε έμμεση απάντηση. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επινοήσουν περισσότερα ερωτήματα απ' όσες απαντήσεις υπάρχουν μέσα στην Αγία Γραφή. Το ότι δεν βρίσκεις στην Αγία Γραφή απάντηση σε κάποιο σου ερώτημα, σημαίνει ή ότι έθεσες ασήμαντο ερώτημα ή ότι δεν μπόρεσες να διαβάσεις την Αγία Γραφή και να πάρεις την τελική απάντηση.
Στην Αγία Γραφή ο Θεός έδειξε:
  • Τι είναι ο κόσμος, από πού προέρχεται, για ποιο λόγο υπάρχει, προς τα πού πορεύεται, πού θα καταλήξει.
  • Τι είναι ο άνθρωπος, από πού έρχεται, πού πηγαίνει, ποια είναι η ουσία του, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς θα τελειωθεί.
  • Τι είναι τα ζώα, τι είναι τα φυτά, για ποιο λόγο υπάρχουν, τι εξυπηρετεί η ύπαρξή τους, τι προσφέρουν.
  • Τι είναι το καλό, από πού προέρχεται, πού οδηγεί, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς αποκτάται.
  • Τι είναι το κακό, από πού προέρχεται, πώς υπάρχει, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς θα τελειώσει.
  • Τι είναι δίκαιοι και τι αμαρτωλοί, πώς από έναν αμαρτωλό βγαίνει δίκαιος και πώς ένας επηρμένος δίκαιος μπορεί να καταντήσει αμαρτωλός. πώς ο άνθρωπος υπηρετεί τον Θεό και πώς τον διάβολο. ολόκληρος ο δρόμος από το αγαθό ως το κακό, από τον Θεό ως τον διάβολο.
  • Όλα, από την αρχή ως το τέλος, ολόκληρος ο δρόμος του ανθρώπου από την σάρκα ως το Θεό, από τη σύλληψή του μέχρι την εκ νεκρών ανάστασή του.
  • Τι είναι η ιστορία του κόσμου, η ιστορία του ουρανού και της γης, τί είναι η ιστορία της ανθρωπότητος, ποιος ο δρόμος τους, ο σκοπός και η τελείωσή τους.

Γενικά, ο Θεός στην Αγία Γραφή είπε όσα χρειάζονταν να πει στους ανθρώπους. Στην Αγία Γραφή βρίσκεται η βιογραφία του κάθε ανθρώπου, του καθενός μας ανεξαιρέτως. Σ' αυτήν ο καθένας μας μπορεί να βρει ολόκληρο τον εαυτό του να παρουσιάζεται και να περιγράφεται λεπτομερώς: όλες οι αρετές σου και τα ελαττώματα που έχεις και δεν έχεις. Θα βρεις τους δρόμους μέσω των οποίων η ψυχή σου και η ψυχή κάθε ανθρώπου, βαδίζει από την αμαρτία στην τελειότητα και ολόκληρο το δρόμο από τον άνθρωπο ως το Θεό και από τον άνθρωπο ως το διάβολο. Στην Αγία Γραφή θα βρεις τρόπους πώς ν' απελευθερωθείς από την αμαρτία, θα βρεις με μια λέξη, όλη την ιστορία της αμαρτίας και της αμαρτωλότητος, και όλη την ιστορία της αρετής και των δικαίων.
Είσαι θλιμμένος; στην Αγία Γραφή θα βρεις παρηγοριά. Είσαι λυπημένος; την χαρά. είσαι θυμώδης; την γαλήνη. είσαι εμπαθής; την σωφροσύνη. είσαι άφρων; την σοφία. είσαι κακός; την καλοσύνη. είσαι εγκληματίας; το έλεος και την δικαιοσύνη. είσαι μισάνθρωπος; την αγάπη. Σ' αυτήν θα βρεις φάρμακο για όλες σου τις ατέλειες και τα ελαττώματα, και τροφή για όλες σου τις αρετές και τις ασκήσεις. Είσαι αγαθός; Η Αγία Γραφή θα σε μάθει να γίνεις αγαθότερος και αγαθότατος. Είσαι ευαίσθητος; αυτή θα σε μάθει την αγγελική τρυφερότητα. είσαι έξυπνος; αυτή θα σε μάθει την σοφία. αγαπάς την ομορφιά και την ωραιότητα του τρόπου και του λόγου; Δεν υπάρχει ωραιότερος και συγκινητικότερος από τον λόγο που υπάρχει στο βιβλίο του Ιώβ, και του Σολομώντος, και του Δαβίδ, και του Ιωάννου του Θεολόγου, και του Αποστόλου Παύλου... Εδώ η μουσική, η αγγελική μουσική της αιώνιας αλήθειας του Θεού, ντύθηκε με ανθρώπινες λέξεις.
Όσο περισσότερο ο άνθρωπος διαβάζει και μελετά την Αγία Γραφή, τόσο περισσότερο βρίσκει αιτίες όλο και πιο πολύ να την μελετά ασταμάτητα. Αυτή είναι, κατά τους λόγους του Αγίου Χρυσοστόμου, σαν την εύοσμο ρίζα, που όσο περισσότερο τρίβεται, τόσο περισσότερο ευωδιάζει.
Όσο βασικό είναι το γιατί πρέπει να διαβάζει κανείς την Αγία Γραφή, το ίδιο επίσης βασικό είναι το πώς πρέπει να διαβάζει κανείς την Αγ. Γραφή. Οι άγιοι Πατέρες, με επικεφαλής τον Άγιο Χρυσόστομο, είναι οι καλύτεροι καθηγητές σ' αυτό. Ο Άγιος Χρυσόστομος, μπορούμε να πούμε, έγραψε το Πέμπτο Ευαγγέλιο. Οι άγιοι Πατέρες συνιστούν σοβαρή προετοιμασία για την ανάγνωση και την μελέτη της Αγίας Γραφής. Και η προετοιμασία έγκειται σε τί; Κατ' αρχήν στην προσευχή. Προσευχήσου στον Κύριο να φωτίσει τον νου σου, ώστε να κατανοήσεις τους λόγους της Αγίας Γραφής, και να χαριτώσει την καρδιά σου να αισθανθείς την αλήθεια των λόγων αυτών και την ζωή. Συνειδητοποίησε ότι αυτά είναι τα λόγια του Θεού, που Αυτός ο Ίδιος απευθύνει σε σένα. Η προσευχή, σε σχέση με τις άλλες ευαγγελικές αρετές, είναι η καταλληλότερη για να καταστήσει ικανό τον άνθρωπο να κατανοήσει την Αγία Γραφή.
Και πώς πρέπει να διαβάζεται η Αγ. Γραφή;
Με προσευχή, φόβο και σεβασμό, γιατί σε κάθε λέξη υπάρχει και από μια σταγόνα αιώνιας αλήθειας, και όλες οι λέξεις αποτελούν απέραντο ωκεανό της Αιώνιας Αλήθειας. Η Αγία Γραφή δεν είναι βιβλίο, αλλά ζωή. Γιατί οι λέξεις της «πνεύμα και ζωή εστιν» (Ιωάν. 6, 63), γι' αυτό μπορούν να γίνουν καταληπτές εάν τις κάνουμε ψυχή της ψυχής μας και ζωή της ζωής μας. Αυτό είναι βιβλίο που διαβάζεται με ζωή, με έργο. Πρώτα αξίζει να ζήσει κανείς και μετά να καταλάβει... Δούλεψε για να καταλάβεις. Αυτό είναι βασικός κανόνας της ορθοδόξου ερμηνευτικής....
Ξέρετε πότε ο άνθρωπος είναι σοφός μπροστά στα μάτια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού; Όταν ακούει τους λόγους και τους εκτελεί. Η αρχή της σοφίας είναι η υπακοή στον λόγον του Θεού (Ματθ. 7, 24). Κάθε λόγος του Σωτήρος έχει την ισχύ και την δύναμη να θεραπεύσει και τις φυσικές και τις ψυχικές ασθένειες. «Ειπέ λόγω, και ιαθήσεται ο παις μου» (Ματθ. 8, 8). Ο Σωτήρ «είπε λόγω» και θεραπεύθηκε ο δούλος του εκατοντάρχου. Όπως τότε, έτσι και τώρα, ο Κύριος αδιάκοπα επαναλαμβάνει τους λόγους Του και σε σένα και σε μένα και σ' όλους μας. Μόνο πρέπει να σταθούμε, να εμβαθύνουμε σ' αυτούς και να τους δεχθούμε με την πίστη του εκατοντάρχου. Και το θαύμα θα γίνει και σε μας. Και θα θεραπευθεί η ψυχή μας όπως ακριβώς θεραπεύθηκε ο δούλος του εκατοντάρ­χου. Γιατί στο Ευαγγέλιο είναι γραμμένο και το ακόλουθο: «προσήνεγκαν αυτώ δαιμονιζομένους πολλούς και εξέβαλε τα πνεύματα λόγω, και πάντας τους κα­κώς έχοντας εθεράπευσεν» (Ματθ. 8, 16). Αυτό κάνει και σήμερα, γιατί ο Κύριος «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο Αυτός, και εις τους αιώνας» (Εβρ. 13, 8).
Στην μέλλουσα Κρίση θα κριθούν εκείνοι που δεν υπάκουσαν στο λόγο του Θεού και θα είναι ανεκτότερη η γη των Σοδόμων και της Γομόρρας απ' ό,τι η ημέρα της κρίσεως γι' αυτούς (Ματθ. 10, 14-15). Πρόσεξε! Στην τελική κρίση θα σου ζητηθεί λόγος, για το τί έκανες με τους λόγους του Θεού, για το αν τους υπάκουσες και υιοθέτησες, αν χαιρόσουν ή ντρεπόσουν γι' αυτούς. Αν ντρεπόσουν γι' αυτούς, και ο Θεός θα ντραπεί για σένα «όταν έλθη εν τη δόξη του Πατρός Αυτού μετά των αγγέλων των αγίων» (Μάρκ. 8, 38). Λίγες είναι οι λέξεις των ανθρώπων που δεν είναι έρημες και κενές, γι' αυτό και είναι λίγες εκείνες για τις οποίες δεν θα κριθούμε (Ματθ. 12, 36). Για ν' αποφύγει αυτό ο άνθρωπος πρέπει να μελετήσει και να μάθει τα λόγια του Θεού από την Αγία Γραφή, να τα οικειοποιηθεί. Γιατί γι' αυτόν το λόγο ο Θεός τα ανακοίνωσε στους ανθρώπους, για να τα κάνουν κτήμα τους και μέσω αυτών να κάνουν δική τους και την ίδια την Αλήθεια του Θεού.
Σε κάθε λόγο του Σωτήρος υπάρχει περισσότερη αιωνιότητα και αφθαρσία, απ' ό,τι σ' ολόκληρο τον ουρανό και σ' ολόκληρη την γη με ολόκληρη την ιστορία τους. Γι' αυτό ο Κύριος είπε: «ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσιν» (Ματθ. 24, 35). Αυτό σημαίνει ότι στους λόγους του Σωτήρος υπάρχει ο Θεός και κάθε τι θεϊκό, γι' αυτό δεν θα παρέλθουν. Ο άνθρωπος που τους οικειοποιείται γίνεται πιο άφθαρτος από τον ουρανό και την γη, γιατί μέσα σ' αυτούς υπάρχει μία δύναμη που κάνει τον άνθρωπο αθάνατο και αιώνιο....
Στους λόγους του Θεού υπάρχει κάποιος χυμός αθανασίας, ο οποίος με την ανάγνωση των λόγων Του πέφτει σταγόνα - σταγόνα στην ψυχή του ανθρώπου και την ζωογονεί από το θάνατο και τη φθορά. Αυτό αποκαλύπτει ο Σωτήρ όταν λέει: «Αμήν, αμήν λέγω υμίν, ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον... και μεταβέβηκε εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωάν. 5, 24). Τούτο σημαίνει ότι με την ανάγνωση, και την εκμάθηση των λόγων του Θεού διδάσκεσαι την αθανασία και την αιωνιότητα, διδάσκεσαι την αθάνατη και αιώνια ζωή. Αν πιστεύεις σ' αυτούς τους λόγους μ' όλη σου την πίστη, έμαθες ήδη τί είναι αιώνια ζωή και πέρασες από τον θάνατο στη ζωή. Γι' αυτό ο Σωτήρ επιμένει αποφασιστικά: «Αμήν, αμήν λέγω υμίν, εάν τις τον εμόν λόγον τηρήση, θάνατον ου μη θεωρήση εις τον αιώνα» (Ιω­άν. 8, 51).
Κάθε λόγος του Χριστού είναι γεμάτος Θεό, γι' αυτό όταν εισέρχεται στην ψυχή του ανθρώπου, την καθαρίζει από κάθε ρύπο. Από κάθε του λόγο βγαίνει δύναμη, η οποία καθαρίζει από την αμαρτία....
Κάθε λόγος του Σωτήρος είναι γεμάτος Αλήθεια και όταν εισέλθει στην ψυχή την αγιάζει σ' όλη την αιωνιότητα....
Σε κάθε λόγο του Σωτήρος υπάρχουν πολλές υπερφυσικές αλήθειες και ευλογίες. Και αυτό είναι που χαριτώνει την ψυχή του ανθρώπου, όταν ο λόγος του Χριστού την επισκεφτεί... Σαν ζώσα χαροποιός δύναμη, ο λόγος του Θεού ενεργεί θαυματουργικά και ζωοδοτικά, όταν ο άνθρωπος τον ακούει και τον δέχεται με πίστη (Α' Θεσ. 2, 13). Όλα έχουν σπιλωθεί από την αμαρτία, αλλά και όλα καθαρίζονται με τον λόγο του Θεού και την προσευχή, τα πάντα, κάθε δημιούργημα του Θεού από τον άνθρωπο ως το σκουλήκι (Α' Τιμ. 4, 6). Με την Αλήθεια που φέρει μέσα του, με την Δύναμη που έχει μέσα του, ο λόγος του Θεού είναι «τομώτερος υπέρ πάσαν μάχαιραν δίστομον και διικνούμενος άχρι μερισμού ψυχής τε και πνεύματος, αρμών τε και μυελών, και κριτικός ενθυμήσεων και εννοιών καρδίας» (Εβρ. 4, 12)....
Όλοι οι λόγοι, που είπε ο Θεός στους ανθρώπους, προέρχονται από τον Αιώνιο Λόγο, που είναι Λόγος ζωής και παρέχει Αιώνια ζωή. Ζώντας με τον Λόγο αυτό ο άνθρωπος αναγεννάται από το θάνατο στη ζωή. Γεμίζοντας τον εαυτό του με την αιώνια ζωή, ο άνθρωπος γίνεται νικητής του θανάτου και κοινωνός θείας φύσεως (Β' Πέτρ. 1, 4) και η μακαριότητά του δεν θα έχει τέλος.
Σ' όλα αυτά το βασικό, το βασικότερο, είναι η πίστη και το αίσθημα αγάπης προς τον Κύριο Ιησού Χριστό. Γιατί με την θαλπωρή αυτού του αισθήματος ανοίγεται το μυστήριο κάθε λόγου του Θεού, όπως με την θαλπωρή των ακτίνων του ήλιου ανοίγει ο κάλυκας του εύοσμου λουλουδιού. Αμήν."
22 Δεκεμβρίου 1929, πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς
(Από το Δελτίο της Ενορίας Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας, 1979).

"Για να γνωρίσουμε την ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ
το θεόσδοτο βιβλίο της σωτηρίας μας"

(αναδημοσίευση)

21.11.17

Μην κρίνετε, για να μην κριθείτε

Θα ήθελα πολύ να ξέρω αν όλοι όσοι ασκούν (-ούμε) κριτική σε αυτά που λένε ή που κάνουν οι άλλοι, εφαρμόζουν (-ουμε) την ίδια διαδικασία σε αυτά που λένε (-με) ή που κάνουν (-με) οι ίδιοι.

Ακαδημαϊκής φύσεως το ερώτημα βέβαια, αφού λίγο ως πολύ, όλοι μας γνωρίζουμε την απάντηση σε αυτό. Η λογοκρισία, η κριτική, η αποδοκιμασία, η κατάκριση, όλα αφορούν και στοχεύουν προς τους άλλους και σπανίως (έως ποτέ) τον εαυτό μας. Σε θέματα κριτικής (αυτοκριτικής, δηλαδή), εμείς τις εννέα φορές στις δέκα βρισκόμαστε στο απυρόβλητο. Ο Χριστός όμως έχει δώσει σαφή εντολή: Μην κρίνετε, για να μην κριθείτε.

"Μην κρίνετε τους συνανθρώπους σας, για να μη σας κρίνει κι εσάς ο Θεός. Με το κριτήριο που κρίνετε θα κριθείτε, και με το μέτρο που μετράτε θα μετρηθείτε."

~ Κατά Ματθαίον 7:1-3

Πώς όμως μπορώ να μην κρίνω, όταν όλα όσα βλέπω γύρω μου πηγαίνουν στραβά και ανάποδα; Όταν κανένας δεν καταλαβαίνει από κοινή λογική; Δεν θα κατακρίνω αυτό που δεν με βρίσκει σύμφωνη; Φυσικά και θα το κατακρίνω. Μερικές φορές μάλιστα, πηγαίνουμε και στο επόμενο επίπεδο, να κατακρίνουμε πίσω από την πλάτη εκείνου που τόλμησε να έχει αντίθετες αντιλήψεις από εμάς. Μα, δεν βλέπει ότι αυτό είναι λάθος; Λάθος αντίληψη; Λάθος διατύπωση; Λάθος προσέγγιση; Όλα λάθος;

Όλα λάθος είναι βέβαια επειδή εμείς θεωρούμε ότι είναι λάθος, επειδή το δικό μας πεδίο αντίληψης το εκλαμβάνει ως τέτοιο. Περιμένουμε το τέλειο από τους ανθρώπους κι όταν δεν το βρίσκουμε εκνευριζόμαστε, απογοητευόμαστε, συγχιζόμαστε, ενίοτε αναλαμβάνουμε και δράση να διοθρώσουμε τον άλλον σύμφωνα με τις δικές μας πεποιθήσεις.

Όμως, σύμφωνα με την Αγία Γραφή και άρα την χριστιανική αντίληψη, δρώντας με αυτό τον τρόπο μπαίνουμε σε ξένα χωράφια, αφού δεν είναι δική μας δουλειά να διορθώνουμε τα κακώς κείμενα των ανθρώπων, αλλά του Θεού. Όταν λοιπόν αποφασίζουμε να κάνουμε εμείς το έργο του Θεού, βουτάμε στο αμάρτημα της αλαζονείας, που για τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας είναι η μητέρα όλων των αμαρτιών, αφού από το αμάρτημα της αλαζονείας γεννιούνται όλα τα υπόλοιπα αμαρτήματα.

Η κριτική είναι ένα αμάρτημα που πηγάζει και αυτό από το αμάρτημα της αλαζονείας. Πώς εξηγείται αυτό; Αλαζονεία σημαίνει αίσθημα υπεροχής έναντι των άλλων. Όταν αισθάνεσαι ανώτερος των υπολοίπων δεν σε ικανοποιεί τίποτα. Όλα είναι υποδεέστερα από σένα, κάτι που σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι έχεις το δικαίωμα να κρίνεις, να αποδοκιμάζεις, να καταδικάζεις.

Όσο λοιπόν βουτάμε σε αμαρτήματα τέτοιας φύσεως (που για τη χριστιανική αντίληψη μεταφράζονται σε ατέλειες χαρακτήρα αλλά και ψυχής), τόσο απομακρυνόμαστε από τον χριστιανικό πρότυπο ζωής και αντίληψης, και άρα από τον Θεό. Ο Θεός δεν μας έστειλε σε αυτό τον κόσμο για να διορθώσουμε τους ανθρώπους γύρω μας, αλλά τον εαυτό μας, έτσι ώστε να απεγκλωβιστούμε από τις κοσμικές παγίδες που μας κρατούν μακριά από το θεϊκό κομμάτι του εαυτού μας που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Ασχολήσου με το πώς θα βελτιώσεις τον εαυτό σου και άσε τους υπόλοιπους σε μένα, αυτό ζητάει από εμάς μέσα από μια σειρά χωρία, όλα τους εντός Αγίας Γραφής:

Επιστολή Ιακώβου 5:9
Κατά Ματθαίον 7:1-5
Κατά Λουκάν 6:37-42
Προς Ρωμαίους 14:1-4
Προς Κορινθίους Α' 10:10
Προς Γαλάτες 5:15
Προς Φιλιππησίους 2:14-16
Επιστολή Ιακώβου 4:11-12
Προς Κορινθίους Α'  4:2-5
Colossians 2:16-18
Κατά Ματθαίον 18:15
Παροιμίες 15:1
Δανιήλ 6:4
Προς Κορινθίους Β' 8:20-21
Προς Τίτον 2:7-8
Ψαλμοί 141:5
Παροιμίες 10:17
Παροιμίες 15:5
Παροιμίες 27:6
Παροιμίες 28:23
Δευτερονόμιον 1:26-27
Ιερεμίας 20:7-9
Ιωνάς 4:1-4
Αββακούμ 1:1-4
Μαλαχίας 3:13-15
Προς Ρωμαίους 9:19-21
Ησαΐας 29:16
Ησαΐας 45:9
Ησαΐας 40:27
Ψαλμοί 10:1
Ψαλμοί 13:1-2
Ψαλμοί 22:1-2
Ψαλμοί 42:9-10
Ψαλμοί 44:23-24
Ψαλμοί 74:10-11
Ψαλμοί 80:4-6
Ψαλμοί 108:11-12

(από εδώ.)

(Σημ: Δυστυχώς το site όπου είναι κατηγοριοποιημένα όλα τα λήμματα της Αγίας Γραφής κατά θεματικές είναι στα αγγλικά. Εάν γνωρίζει κάποιος κάτι αντίστοιχο που να έχει φτιαχτεί στην ελληνική γλώσσα, μπορεί να αφήσει σχόλιο με την ηλεκτρ. διεύθυνση προς ενημέρωση όλων.)

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η εντολή δίνεται παραπάνω από μία φορές, κάτι που θα πρέπει να μας υποψιάζει ότι πρόκειται για κάτι αρκετά σοβαρό για να το προσπεράσουμε επιπόλαια. Η εντολή Μην κρίνετε για να μην κριθείτε απαιτεί σθένος ψυχικό, το οποίο καλλιεργείται με την εξάσκηση, και αυτοσυγκράτηση, η οποία επίσης καλλιεργείται με την εξάσκηση. Η τελειότητα χαρακτήρα δεν αποτελεί προϋπόθεση στον χριστιανικό τρόπο ζωής, δεν είναι ζητούμενο, η εξάσκηση όμως είναι. Το να καθόμαστε και να διαβάζουμε την Αγία Γραφή και να μαθαίνουμε τις εντολές είναι το ένα σκέλος της διαδικασίας, η οποία θα μείνει όμως λειψή εάν δεν αρχίσουμε να εφαρμόζουμε σταδιακά τα όσα διαβάζουμε στην καθημερινότητά μας.

Φιλώ σας,

Εύα 💗


(φωτο από το διαδίκτυο)