Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Το πρώτο μου Fauxdori

Με το χαρτί ως υλικό έχω μια σχέση πάθους από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κάθε που ερχόταν ο Σεπτέμβρης εγώ πετούσα στα ουράνια. Ήταν ο μήνας των σχολικών και ήμουν ευτυχισμένη. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το χάρτινο βασίλειό μου, τα τετράδια, τα χρωματιστά μολύβια, τα ημερολόγιά μου, τις ατζέντες, τα organizer όλων των ειδών και μεγεθών. Μπορεί η τεχνολογία να έχει εξελιχθεί και όλα πλέον να γίνονται μέσα από laptops, tablets και κινητά, όμως εγώ κατά βάθος είμαι της παράδοσης. Για να οργανώσω τη μέρα μου χρειάζομαι χαρτί και μολύβι.

Σχετικά πρόσφατα ανακάλυψα στο διαδίκτυο ότι υπάρχει ολόκληρη κοινότητα που ασχολείται συστηματικά με τη διακόσμηση των σελίδων, τις ευφάνταστες εκτυπώσεις των επιμέρους τομέων των organizer (στα ελληνικά ατζέντες, ημερολόγια κτλ.), με σκοπό να βάλουν χρώμα και φαντασία σε ένα κατά τα άλλα άχαρο και ανιαρό σύνολο σελίδων όπου αναφέρονται απλά σε πληροφορίες και ημερήσιες λίστες υποχρεώσεων. Αυτό βέβαια εγώ το έκανα από πάντα, κάτι θα ζωγράφιζα, κάτι θα κολλούσα, κάτι θα χειροτεχνούσα τέλος πάντων πάνω στις σελίδες μου. Όμως δεν γνώριζα ότι αυτή η τακτική ήταν τόσο διαδεδομένη και τόσο δημοφιλής σε παγκόσμια κλίμακα και σε τόσο ευρεία ποικιλία.

Το μόνο μειονέκτημα στο όλο θέμα είναι οι τιμές τους. Αν πεις ότι ξεκινάς να αγοράσεις ό,τι χρειάζεται για να κάνεις πιστά αυτά που βλέπεις στο διαδίκτυο, θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος ότι θα σου φύγουν τα μαλλιά της κεφαλής σου σε χρήματα. Τι έκανα λοιπόν εγώ; Πήρα ιδέες και προσπάθησα να τα φτάξω μόνη μου με ό,τι υλικά είχα στη διάθεσή μου. Το εργαστήρι μου είναι γεμάτο από αποκόμματα από περιοδικά, λεζάντες, κομμάτια από ύφασμα, κορδέλες, διακοσμητικά από μπομπονιέρες και ό,τι έρχεται στον δρόμο μου και την καθημερινότητά μου που να μου τραβάει την προσοχή, συνηθίζω να το κρατάω. Βοηθάει πολύ στα junk journals που φτιάχνω (ημερολόγια από ανακυκλώσιμα υλικά που σε διαφορετικές συνθήκες θα κατέληγαν στον κάλαθο των αχρήστων). Μου αρέσει η ιδέα πως τους δίνω μια δεύτερη ζωή, μια ευκαιρία να ξαναζήσουν.


Το Midori (=μάρκα ταξιδιωτικού σημειωματαρίου ιαπωνικής προέλευσης που έχει επικρατήσει σε όλη τη γκάμα σημειωματαρίων αυτής της φιλοσοφίας) μου τράβηξε αμέσως την προσοχή, καθώς μου φάνηκε τρομερά λειτουργικό και στα μέτρα μου. Ένα απλό περίβλημα με λάστιχα για άξονες στα οποία στερεώνεις όσα και όποια σημειωματάρια θέλεις εσύ. Κι όταν τελειώσει η αποστολή τους, απλά το αφαιρείς από το λάστιχο που το στηρίζει και το αντικαθιστάς με κάποιο άλλο, χωρίς να χρειάζεται να πειράξεις τα υπόλοιπα.

Πρώτη μου προσπάθεια αυτό εδώ που βλέπετε στη φωτογραφία, ένα τύπου Midori ατζεντάκι, που επειδή δεν είναι το αυθεντικό, λέγεται Fauxdori (faux = μη γνήσιο, αντίγραφο). Ακόμα και τα μη γνήσια όμως ατζεντάκια του είδους αν τα παραγγείλεις στο διαδίκτυο δεν θα τα βρεις κάτω από 50-70 ευρώ, χωρίς τα μεταφορικά έξοδα. Πιο φαντεζύ βέβαια, πιο επαγγελματικά και άρτια στοιχισμένα από ότι το δικό μου, αλλά είπα να δοκιμάσω να το φτιάξω και να δω κατ' αρχάς αν ανταποκρίνεται στις προσωπικές μου ανάγκες και μετά βλέπουμε.


Πηγή έμπνευσης φυσικά το διαδίκτυο όπου και αναζήτησα πληροφορίες για το πώς θα το φτιάξω. Είδα ότι δεν είναι πολύπλοκο ούτε σαν φιλοσοφία ούτε και σαν κατασκευή. Ένα κομμάτι δέρμα για περίβλημα και λάστιχο που το περνάς στη ράχη του περιβλήματος ώστε να στηρίξουν τα σημειωματάριά μου. Στη φωτογραφία μπορείτε να δείτε με μεγαλύτερη λεπτομέρεια την όλη διαδικασία.

Πήρα μια μεγάλη βελόνα (σακοράφα), τρύπησα με αυτήν το πάνω και κάτω μέρος της ράχης του δέρματος που επέλεξα για να περάσω το λάστιχο. Το πρώτο που έφτιαξα ήταν ένα κομμάτι από μια φούξια τσάντα που δεν χρησιμοποιούσα πια αλλά δεν βγήκε τόσο σταθερό λόγω λεπτότητας και αποφάσισα να ξαναπροσπαθήσω με άλλο υλικό. Είναι σημαντικό να μην αποθαρρυνόμαστε στις αποτυχίες των χειροτεχνημάτων μας, αλλά να μαθαίνουμε από τα σφάλματα και τις όποιες αστοχίες και να συνεχίζουμε ακάθεκτοι. Η τέχνη, όπως είπε και ο Ματίς, θέλει θάρρος. Και για μένα, ακόμα και αυτό το ασήμαντο δημιούργημα με τα ευτελή του υλικά και την απλοϊκότητά του, από τη στιγμή που είναι φτιαγμένο από τα χέρια μας και τον χρόνο μας και τις σκέψεις που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια της όλης διαδικασίας, είναι τέχνη. Είναι καλύτερα, λοιπόν, για να έρθουμε και στο θέμα μας, να είναι πιο χοντρό το περίβλημα για μεγαλύτερη σταθερότητα. Έτσι για το δεύτερο που έφτιαξα - αυτό που χρησιμοποιώ τώρα - επέλεξα το εξώφυλλο από μια παλιά ατζέντα σε όμορφο βαθύ κίτρινο χρώμα μπροστά και το αγαπημένο μου μωβ πίσω, το οποίο και έκοψα στις διαστάσεις που επιθυμούσα 18cm ύψος X 10cm πλάτος όταν είναι κλειστό (περίπου 18cm ύψος X 21.5 cm πλάτος κανονικές διαστάσεις όταν είναι ανοιγμένο) και που είχε τη στιβαρότητα που επιθυμούσα.

Όταν τελείωσα με το "κέντημα" του λάστιχου, στερέωσα τα δύο άκρα του με κόμπο στο κέντρο της ράχης από την εσωτερική πλευρά για να μη φαίνεται και κατόπιν έφτιαξα τα σημειωματάριά μου, για τα οποία χρησιμοποίησα σελίδες τετραδίου για τα δύο πρώτα και καρρέ για τα δύο επόμενα. Για εξώφυλλό τους χρησιμοποίησα κομμάτια χαρτονιζέ με μοτίβα, τα οποία προμηθεύτηκα από το γνωστό κατάστημα παιχνιδιών. Πήρα επίσης ένα μικρό ατζεντάκι εβδομαδιαίο που κυκλοφορούσε στο σπίτι, του αφαίρεσα το σκληρό εξώφυλλο για να αφαιρέσω τον περιττό όγκο και το ενσωμάτωσα και αυτό στο σύνολο των σημειωματαρίων που στελέχωσαν το αυτοσχέδιο fauxdori μου.

Το χρησιμοποιώ εδώ και δύο εβδομάδες σε καθημερινή βάση και πρέπει να πω ότι χάρη στο εύχρηστο μέγεθος, την δυνατότητα που δίνει να ταξινομήσεις και να επιλέξεις τα θέματα της επιλογής σου μέσα σε αυτό έχει γίνει πρακτικά το δεξί μου χέρι τόσο στο γραφείο όσο και στο σπίτι. Αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι το πρώτο βιβλιαράκι το έχω αφιερώσει σε μια αέναη λίστα υποχρεώσεων κι έτσι μπορώ ανά πάσα στιγμή να σημειώσω αυτά που έχω να κάνω την ώρα ακριβώς που έρχονται στο μυαλό μου. Έχω την εβδομαδιαία μίνι ατζέντα που με κρατάει ενήμερη για όλα τα ραντεβού, τις όποιες πληρωμές έχω να κάνω, τα σημαντικά που πρέπει να θυμάμαι για τα παιδιά και την οικογένεια γενικότερα, κοινωνικές υποχρεώσεις και γενικά όλα όσα έχουν φιξαρισμένη ημερομηνία διεκπεραίωσης. Ένα ακόμα σημειωματάριο κρατά όλες μου τις σκέψεις για διάφορα projects σχετικά με το σπίτι, την καθαριότητα και οργάνωση, ιδέες για το blog και τα χειροτεχνικά μου, ιδέες για αυτοβελτίωση, βιβλία που θέλω να διαβάσω, ταινίες που θέλω να δω κ.ο.κ. Επόμενο είναι το βιβλιαράκι μου των καλλιτεχνικών σημειώσεων που κρατάω από το διαδίκτυο κυρίως, πληροφορίες, οδηγίες, links, υλικά που ίσως χρειαστώ να τα φέρω εις πέρας κάτι που μου τράβηξε το ενδιαφέρον, σκιτσάκια και σκαριφήματα και όλα τα σχετικά. Και τέλος, στο τελευταίο μου αυτοσχέδιο βιβλιαράκι κρατάω το ημερολόγιό μου, προσωπικές σημειώσεις για όσα με άγγιξαν, με προβλημάτισαν, με έκαναν χαρούμενη, σκέψεις και συναισθήματα από την κάθε μέρα που περνά φυλάσσονται εκεί μέχρι να γεμίσει, όπου και θα αρχειοθετηθεί κάπου στη βιβλιοθήκη μου και θα αντικατασταθεί με ένα καινούργιο γεμάτο λευκές σελίδες που θα με περιμένουν να τις γεμίσω με στιγμές, σκέψεις και αναμνήσεις.

Αυτά. Ελπίζω να ήμουν αρκετά κατατοπιστική, καθώς είναι μια ανάρτηση που μου ζητήθηκε να ανεβάσω. Το να φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου είναι για μένα ένα δυνατό αντίδοτο στο άγχος και το τρέξιμο της ημέρας. Όταν βγάζω τα χαρτιά και τα ψαλίδια μου και αρχίζω να παίζω μαζί τους, το μυαλό καθαρίζει από τις σκοτούρες και την πίεση και το αποτέλεσμα, όποιο κι αν είναι αυτό, ξέρω ότι ανταποκρίνεται στα αισθητικά μου κριτήρια και τις ανάγκες που θέλω να εξυπηρετήσουν κάθε φορά προκειμένου να διευκολύνουν την καθημερινότητά μου με τον τρόπο που εγώ επιθυμώ.

Το αυτοσχέδιο βιβλιαράκι μου ανταποκρίθηκε σε όλα. Έχει γίνει ο προσωπικός μου βοηθός, αυτός που κουβαλάει όλο το βάρος και την αντάρα των σκέψεών μου. Ξέρω ότι βρίσκονται όλα εκεί κι έτσι, είμαι ελεύθερη από τη σκοτούρα τους και το άγχος να μην ξεχάσω τίποτα σημαντικό και επειδή είναι φτιαγμένο από μένα το κάνει αυτόματα πιο προσωπικό και κοντύτερα σε αυτό που είμαι εγώ κι σε αυτό που με εκφράζει.

Φιλώ σας!

Εύα 💗

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

"PIAF! The Show" στο θέατρο Πέτρας

Από πέρυσι προσπαθούσαμε να πάμε, φέτος τελικά το καταφέραμε. Μόλις έμαθα το πρόγραμμα για το φετινό καλοκαίρι, έτρεξα να κλείσω εισιτήρια μη και προκύψει οτιδήποτε που θα μας το ακύρωνε και πάλι.
Η Anne Carrere έλαμψε στον ρόλο της Πιαφ. Μέσα σε λίγα λεπτά η γλώσσα έπαψε να είναι εμπόδιο, ξεπεράστηκε χάρη στην επικοινωνιακή της μαεστρία και χάρη στην ίδια τη μουσική που θριάμβευσε και πάλι. Η παράσταση λιτή, ταίριαζε με το απέριττο σκηνικό του θεάτρου Πέτρας με τους γυμνούς βράχους, την χωμάτινη ορχήστρα και το τσιμεντένιο κοίλον, ταίριαζε και με το ανεπιτήδευτο παρουσιαστικό της καλλιτέχνιδας, σε απόλυτη αντίθεση, από την άλλη, με την πλούσια χροιά της φωνής της, τη μεστή, τη γήινη, τη βαθειά και απέραντη, που τόσο πλησίαζε με εκείνης του Σπουργιτιού των Παρισίων του μεσοπολέμου και του κόσμου όλου.
Η Εντίθ Πιαφ έζησε μια ζωή πολυτάραχη, σημάδεψε και σημαδεύτηκε, έφυγε νωρίς. Η φωνή της όμως, ωω!! Η φωνή της είναι μια άλλη ιστορία..!!

Η Anne Carrere προσιτή και υπέροχη υπογράφει το cd με τα τραγούδια της παράστασης.


*  Περισσότερα για την Edith Piaf μπορείτε να διαβάσετε <εδώ>.

    ******

*  Θέλετε να την ακούσετε; Πατήστε στο link <εδώ>. Διάλεξα playlist για να είναι χορταστική. Μπορείτε να μπείτε και στη σελίδα μου στο FB (link <εδώ>) όπου έχω ανεβάσει ένα μικρό βιντεάκι με την Carrere να τραγουδάει Πιαφ από το κινητό μου. (Δεν έχω μάθει ακόμα να μεταφέρω βιντεάκια μου στο blog, πού θα πάει όμως, κάποια στιγμή θα μάθω!)

    ******

*  Για την Anne Carrere διαβάστε <εδώ>.

    ******

*  Για το φετινό πρόγραμμα Διεθνές Φεστιβάλ Πέτρας, μπορείτε να ενημερωθείτε <εδώ>.

    ******

ΥΓ:  Για όσους/-ες με διαβάζουν και πιθανόν να γνωρίζουν, θα ήθελα να ενημερώσω ότι οι εξετάσεις μου στο πανεπιστήμιο ολοκληρώθηκαν με επιτυχία και μαζί με αυτές, ολοκληρώθηκαν και οι σπουδές μου στον Ελληνικό Πολιτισμό του ΕΑΠ. Από τις 8 του Ιουλίου θεωρούμαι και επισήμως απόφοιτη και πτυχιούχος, ναιιι!!!!! Πάει κι αυτό, τελείωσε... Νομίζω ότι πλέον δεν έχω να αποδείξω τίποτε για τίποτα και σε κανέναν. Θα έλεγα, κυρίως στον εαυτό μου. Νομίζω πως λέγεται ελευθερία αυτό; Κι αν δεν είναι, σίγουρα πάντως της μοιάζει...

Φιλώ σας!

Εύα 💗


Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Στο όρος της σιωπής

Εδώ, μέσα στις πυκνές φυλλωσιές των πλατανιών και το κελάηδημα της φάσας, στις ιλαρές αγιογραφίες του Θεοφάνη, στα λαξευμένα σκαλοπάτια των μοναστηριών με τις σιωπηλές στοές και τους ξύλινους εξώστες, η αποστασιοποίηση από τα κοσμικά λειτουργεί λυτρωτικά. Η εσωτερική συγκίνηση είναι δυνατή, συγκλονίζει. Οι σκέψεις μετουσιώνονται σε δοξασία και προσευχή και μια ακαθόριστη υποψία που γεννιέται αθόρυβα στη θέα αυτού του απόκοσμου πέτρινου δάσους μεγαλώνει ολοένα και γίνεται πεποίθηση. Η πεποίθηση πως εδώ, στα Μετέωρα, με τα μισογκρεμισμένα ασκηταριά και τα μοναστήρια που σαν αετοφωλιές αιωρούνται μεταξύ ουρανού και γης ο Θεός είναι παρών, παντού και μέσα μας. Και πως σε αυτή τη γωνιά της Ελλάδας που η καρδιά της Ορθοδοξίας ακόμα χτυπά δυνατά, δεν υπάρχουν σύνορα ανάμεσα στη γη και στον παράδεισο.








Εύα 💗

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Επιστροφή

Σχεδόν σαν πίνακες του Τέρνερ οι εικόνες που μου χάρισε η επιστροφή. Σχεδόν σαν τέχνη. Είναι η τέχνη της βροχής, όχι η αισθητική (το εφέ της δηλαδή), αλλά η αρχιτεκτονική της τέχνη. Αυτή που θρυμματίζει και ξαναφτιάχνει από την αρχή με τα ίδια υλικά κάτι καινούργιο. Μια αλλιώτικη διάσταση, μια απαρχή, που, ενώ την ξέρεις - ή νομίζεις ότι την ξέρεις -, είναι σα να τη βλέπεις για πρώτη φορά, με άλλα μάτια και σε μια νέα εκδοχή. Σα να ζεις το όνειρο μέσα στο όνειρο. Όπως περίπου συμβαίνει και στο σενάριο της οσκαρικής ταινίας Inception που προβλήθηκε χτες το βράδυ στην τηλεόραση και την ξανάδα για πολλοστή φορά με αμείωτο ενδιαφέρον. Ή με άλλα μάτια.




Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Λένε πως θα βρέξει

Ο Άντυ κυνηγούσε ένα λαγουδάκι μέσα στο κτήμα λίγο πριν φτάσουμε. Τα σπουργιτάκια δεν ξανακούστηκαν. Ελπίζω να μην τα πρόφτασε το φίδι και να βρήκαν το δρόμο τους για τον ουρανό. Ένα 11χρονο παιδί έφυγε από αδέσποτη σφαίρα μέσα στο σχολείο του. Τώρα όλοι τρέχουν και νοιάζονται. Μόνο που τώρα είναι αργά. Βροχή έδωσε για αύριο ο καιρός με έντονα φαινόμενα κατά τόπους. Μόνο που σ' αυτόν τον τόπο δύσκολα έρχεται βροχή. Είναι να γράψω και τα ταξιδιωτικά για το βιβλίο που θα εκδοθεί μέσα στον λίβα του καλοκαιριού. Είναι να βγάλω και την ύλη μου για τις εξετάσεις, να κλείνει σιγά σιγά κι αυτός ο κύκλος. Κι έχει μια πανσέληνο απόψε! Τουλάχιστον, του αρέσει στη δουλειά και εγκλιματίζεται όμορφα. Τουλάχιστον, λένε πως θα βρέξει.

Πάλι εδώ..

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Χρόνια σου πολλά

Και φτάνεις σε μια φάση της ζωής σου άγνωστη και μυστήρια όπου τα πιο απλά πράγματα όπως το να τιμήσει τους κολοκυθοκεφτέδες σου σε πλημμυρίζουν από μια ανείπωτη χαρά, που εύκολα τη λες και ευτυχία.



Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Σαββατοκύριακο στην Περαχώρα

Μετά την κούραση της εβδομάδας δεν το είχα όρεξη να πάω, εκείνος με έπεισε.
Και πέρασα καταπληκτικά. Οι δυο μας στην Περαχώρα. Οι καλύτερες διακοπές!

Φέτος ήταν η χρονιά τους, έδωσαν ρεσιτάλ παραγωγικότητας και ομορφιάς!

Είχαμε να πάμε καιρό, κοντά δύο μήνες. Όμως, τα βρήκαμε όλα ζωντανά, χρωματιστά και ακμαία. Σα να μην πέρασε μια μέρα! Όλα τους ήταν στα καλύτερά τους, οι τριανταφυλλιές, τα ηλιοτρόπια, τα οπωροφόρα. Τα κλαδιά τους κόντευαν να σπάσουν από τον καρπό! Μανταρινάκια, αχλάδια, μήλα. Λίγο ακόμα θέλουν, μέχρι την επόμενη φορά. Οι μουριές μας για πρώτη φορά έβγαλαν μούρα! Γυάλιζαν στον ήλιο και έσταζαν μέλι. Οι ροδιές έδεσαν και φέτος, μέσα στον πύρινο ανθό, ολοστόλιστες. Τα γεράνια ολάνθιστα.

Τι να λέω, οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.

Υπάρχει μια άτυπη άποψη που κυριαρχεί στον χώρο της φωτογραφίας, πως τα λουλούδια είναι θέμα ανιαρό που δεν δηλώνει φωτογραφία επιπέδου. Για μένα, ένα λουλούδι είναι ένα έργο τέχνης, η τελειότητα στις γραμμές, στις αποχρώσεις, η αρμονία του, η σιωπηλή ομορφιά του με αιχμαλωτίζουν πάντα και με συγκινούν. Έχουν γίνει το αγαπημένο μου θέμα φωτογράφισης κάθε φορά που πηγαίνω στο κτήμα και πιστεύω ότι τους αξίζουν όλα τα φωτογραφικά πορτρέτα που μπορώ να τους αφιερώσω. Πόσο μάλλον όταν όλα τους κρύβουν τον χρόνο και τον κόπο μας να τα φτάσουμε ως εδώ. Ο άνδρας μου έχει αφιερώσει άπειρο χρόνο για αυτά. Κι εγώ, το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να τα θαυμάζω και να τα αποθανατίζω.

Παιχνίδια στον ήλιο με τα γελαστά ηλιοτρόπια. Πρώτη τους χρονιά φέτος στο κτήμα.

Αυτή τη φορά είχαμε και επισκέψεις. Ο Διαμαντής πέρασε από το κτήμα και άφησε το δίμετρο πουκάμισό του. Ήταν τόσο εντυπωσιακό! Τα χρώματα, οι υφές, το πώς είχαν αποτυπωθεί ακόμα και τα μάτια του στο πουκάμισο που μας άφησε για δώρο. Ο Νίκος λέει πως είναι άκακο, από αυτά που τρώνε ποντίκια μόνο και δεν πειράζουν τον άνθρωπο. Θέλω να τον πιστέψω, αλλά όταν βλέπεις ένα τόσο μεγάλο αποτύπωμα, δύσκολα το αντιμετωπίζεις στωικά. Φαινόταν τεράστιο!

Η Εύα και το ..φίδι! Μπρρρρ!

Εκτός από τον Διαμαντή, το σαββατοκύριακο μας φύλαγε κι άλλη μια μικρή έκπληξη. Ήμασταν μπροστά στη βεράντα και πίναμε το καφεδάκι μας. Ακούγαμε τιτιβίσματα μικρών πουλιών πολύ κοντά μας, δεν μπορούσαμε όμως να τα εντοπίσουμε. Σηκωθήκαμε και αρχίσαμε να ψάχνουμε διακριτικά, μη τα τρομάξουμε. Κοιτάξαμε στην ελιά που σκιάζει τη βεράντα μας, στα κεραμίδια, στα παράθυρα, δεν ήταν πουθενά. Οι φωνούλες ωστόσο ήταν εκεί, δίπλα μας, στο ένα μέτρο. Πού ήταν;

Είχαν κάνει φωλιά μέσα σε ένα πήλινο πιθαράκι που είχαμε κάτω από το δέντρο. Μέσα από ένα μικροσκοπικό στόμιο, η μαμά σπουργιτίνα είχε φτιάξει φωλιά και είχε κάνει τα αυγουλάκια της, τα οποία τώρα είχαν γίνει σπουργιτάκια και φώναζαν απαιτητικά για τροφή! Ήταν όνειρο να βλέπεις τις κινήσεις του ζευγαριού, τη φροντίδα τους απέναντι στα μικρά τους, τον συναγερμό όταν κατάλαβαν πως τα είχαμε εντοπίσει, την αποδοχή της παρουσίας μας, την αρμονία στη συνύπαρξη. Το καλύτερο σχολείο είναι η φύση, οι πιο σοφές διδαχές πηγάζουν από εκεί, διδαχές όπως αφοσίωση στην οικογένειά σου, υπευθυνότητα, συνεργασία με το ταίρι σου, δέσιμο, φροντίδα για τα παιδιά σου, προστασία, αγάπη, συνύπαρξη, σκοπός...

Φύγαμε αργά το βράδυ της Κυριακής, γεμάτοι από εικόνες και συναισθήματα. Γεμάτοι. Ένας τόπος που αγαπάμε πολύ, μας ανταπέδωσε στο ακέραιο την αγάπη μας αυτή. Μας την έδωσε πίσω πολλαπλάσια. Όπως το κάνει κάθε φορά που ξεκλέβουμε λίγο χρόνο για να τρέξουμε στην αγκαλιά του. Εις το επανειδείν!

Αγριόσκορδο, το αγαπημένο. Είναι και το σηματάκι μου εδώ και στο facebook και αλλού.

Εύα 💗

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Καράβια στο βυθό

Το πρόβλημα γενικώς με μένα είναι ότι σκέφτομαι με μυαλό γυναικείο, που θα πει πως δεν ησυχάζει μέχρι να φτιάξει εικόνα από τα δεδομένα που εισέρχονται κάθε φορά. Η Ελλάδα, παραδείγματος χάριν, στο δικό μου το μυαλό, ίσως και λόγω επαγγέλματος, είναι ένα καράβι που πλέει στο Αιγαίο. Έχει ξύλινο φρεσκολουστραρισμένο σκαρί και σκίζει τα κύματα με μια ομορφιά και μια χάρη που όμοιά τους δεν θα βρω, τον κόσμο όλο να γυρίσω.

Όπως σε κάθε καράβι, έτσι και σε αυτό, υπάρχουν άνθρωποι που το φροντίζουν και ποντίκια που το ροκανίζουν. Όσο τα ποντίκια αυξάνονται πάνω στο πλεούμενο και δρουν ανενόχλητα, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος το πλοίο να μπάσει νερά και να βουλιάξει. Κι όταν έρθει κάποια δεδομένη στιγμή το κακό, σημασία δεν θα έχει τι πρέσβευες με τα λόγια όλον αυτό τον καιρό, αλλά τι αποδείκνυες με τις επιλογές σου και με τις πράξεις σου. Κοινώς, με την φιλοσοφία σου στη ζωή.

Γιατί, όπως λέει και ο άνδρας μου, το αποτέλεσμα είναι που μετράει. Το αποτέλεσμα λοιπόν στην προκειμένη είναι πως ο άνθρωπος είναι άνθρωπος από επιλογή και το ποντίκι ποντίκι, πάλι από επιλογή, γιατί μιλάμε παραβολικά, όπως θα έχετε πιθανώς καταλάβει. Το κυριότερο όμως συμπέρασμα είναι πως, όταν αναπόφευκτα έρθει η κακιά η ώρα και το καράβι βουλιάξει από τις τρύπες που ανοίχτηκαν στο μεταξύ, δηλαδή από τις επιλογές/πράξεις/φιλοσοφική άποψη του καθενός, όλοι θα πάνε άπατοι στο βυθό της θάλασσας μαζί με το σκαρί. Άνθρωποι τε και ποντίκια.




* Να βρέχει όλη τη νύχτα και το πρωί να σκάει ένας ήλιος λαμπερός και μαγιάτικος χαρίζοντας χαμόγελα στην πλάση. Ο Θεός είναι καλλιτέχνης.

******

* Σήμερα το μενού έχει σπανακόριζο και διάβασμα. Μπόλικο διάβασμα.

******

* Ίριδες, νάρκισσοι και τριαντάφυλλα από την τελευταία μας βόλτα στο εξοχικό. Μου λείπει!!

******

Φιλώ σας!

Εύα 💗